Μια παρεα

A statement, a vision, and many promises.

2012-01-25T15:09:00.008+02:00

A statement,

a vision,

and many promises.

Η ανεξαρτησία των κεντρικών τραπεζών ως δείκτης δημοκρατικότητας

2012-01-17T19:43:00.003+02:00

Όταν μια κεντρική τράπεζα μπορεί να κινδυνεύει από τον έλεγχο μιας δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης, καθώς μέλος της κυβέρνησης μπορεί να μετέχει στο νομισματικό συμβούλιο, ο Barroso δεν ανέχεται την αντιδημοκρατική εκτροπή και δηλώνει:

"We do not want a shadow of doubt on respect for democratic principles and values to remain over the country any longer,"

και η Ευρωπαϊκή Ένωση προχωρεί σε μέτρα εναντίον του εκτροπέα. Και αν δε σας φαίνεται ως αντιδημοκρατικό μίασμα η κυβέρνηση αυτή, την κατηγορούμε ότι προσπαθεί να ελέγχει τους δικαστές μέσω ηλικιακών κριτηρίων, καθώς τους συνταξιοδοτεί όλους στα 62, το οποίο είναι και το γενικό όριο συνταξιοδότησης στη χώρα. Θυμίζουμε ότι η ΕΕ απαγορεύει τις ηλικιακές διακρίσεις στην εργασία (Directive 2000/78/EC). Τέλος, κινδυνεύουν τα προσωπικά δεδομένα των πολιτών της χώρας αυτής, διότι η National Agency for Data Protection αντικατέστησε τη Data Protection Commissioner's Office ως αρχή προστασίας δεδομένων.

Να ένα ακόμα παράδειγμα που μας κάνει να καταλάβουμε ότι για την ΕΕ προέχει η δημοκρατία.

Το φαινόμενο GAP ΑΕ

2011-11-04T10:36:00.004+02:00

Αυξάνει το έλλειμμα κατά 3%, σε μισό χρόνο βυθίζει μία χώρα, σε ένα χρόνο μία ήπειρο και στα δύο χρόνια κινδυνεύει όλος ο πλανήτης. Όμως, είναι ο μόνος σύγχρονος "σοσιαλιστής " που κάνει τον καπιταλισμό να τρέμει.

Υ.Γ.: Η γελοιογραφία είναι του Γιάννη Ιωάννου και δημοσιεύτηκε
στις 2/11/11 στο Έθνος

Ο συντεταγμένος φόβος του κράτους

2011-10-20T22:20:00.004+03:00

προς τους πολίτες.

Το τέλος του φόβου

2011-07-02T18:34:00.002+03:00

Το τέλος του φόβου... by magiconteam

Ένα αυτοαπαξιούμενο πολιτικό σύστημα

2011-06-21T15:40:00.003+03:00

15:30 Σε μια σχεδόν άδεια βουλή μια απούσα κυβέρνηση ζητά ψήφο εμπιστοσύνης για να μην "καταρρεύσει" το σύστημα. Το πολιτικό σύστημα δεν έχει χάσει μόνο την επαφή με τους πολίτες, έχει χάσει επαφή με τον εαυτό του.

Γκρεμίζοντας και χτίζοντας

2011-04-14T13:15:00.005+03:00

Η τελειότητα υπάρχει μόνο στο μυαλό, όσο και να προσπαθούμε
η ατελής πραγματικότητα μας προσγειώνει.

Black Duck

2011-02-20T22:13:00.004+02:00

Όσο περισσότερο φωνάζεις, τόσο λιγότερο ακούγεσαι.

Citius, Altius, Fortius

2010-10-19T21:54:00.001+03:00

Η γνώση του τέλους είναι απελευθερωτική, η μυρωδιά της μεθάει, απογειώνει.

Είναι κατανυκτική η ευτυχία να έχεις ανθρώπους που στα δύσκολα οι πράξεις τους λένε:
«Λίγο ακόμα, να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα.»

Αν το ψέμα είναι μια κακοδιατυπωμένη αλήθεια,
τότε η αλήθεια είναι μια καλοδιατυπωμένη πλάνη.

Εις ανάμνηση: Σονάτα 42, ξημερώματα.

2010-09-28T00:13:00.007+03:00

Υπάρχει νόημα πάνω σε έναν μικρό πλανήτη που τριγυρίζει γύρω από έναν αστέρα χωμένο σε ένα παρακλάδι μιας σπείρας ενός γαλαξία; Αλλάζει το νόημα αν ο γαλαξίας γραφτεί με κεφαλαίο Γ; Παύει να είναι ένα κοσμικό σημείο σε ένα σύμπαν με άπειρα αδέλφια; Ίσως το νόημα είναι αυτό που μου είπε ένας φίλος: «Αναπαράγεστε». Ίσως. Αλλά ο φίλος αυτός πίστεψε μέσω της «ψυχρής» του λογικής στην ύπαρξη του θεού. Ο θεός του, ίσως, καβάλησε και έναν όνο για να πάει να σταυρωθεί. Εφόσον, όμως, τα πάντα είναι διεγέρσεις, συνδυασμοί ιδιοκαταστάσεων, γιατί ένα γαϊδούρι να μην κουβάλησε έναν θεό ως μια διέγερση των ιδιοκαταστάσεων που καθορίζουν ένα γαϊδούρι; Σε ένα κοσμικό ωσαννά, όπου έγινε ένα ενεργειακό δάνειο, μπορεί οι όνοι να έγιναν θεοί. Ίσως και ο γοφός της, πάνω στον οποίο έχω αποθέσει την παλάμη μου αυτό το πρωινό, να είναι ένα τέτοιο κοσμικό ωσαννά. Σε έναν κόσμο που μου διαφεύγει ο λόγος, ο νους μου ησυχάζει σαν νιώθω το είναι της να πάλλεται δίπλα μου.

Εμπρός λοιπόν

2010-09-13T18:39:00.002+03:00

Κοιτώ το μέλλον μου κατάματα; Αυτό αναρωτιόμουν και τα μάγουλά μου τρεμόπαιζαν από τα νεύρα. Σε αυτά τα γκρίζα μάτια έβλεπα τη μελλοντική μου πώρωση. Έτσι και εγώ θα λέω για δουλειές χωρίς ενδοιασμούς και ντροπές. Λοιπόν, μανάρι μου, είσαι έτοιμος να πουλήσεις και να πουληθείς;

Μετά

2010-09-08T15:32:00.004+03:00

Στο ραντεβού φαινομενικά όλα κυλούν όμορφα.
Όλα, όμως, εξαρτώνται και από μια λάθος κουβέντα,
από μια ματιά που δεν έπρεπε να συλλάβει ένα μορφασμό,
μια κίνηση των χεριών, μια στάση του σώματος.
Μια κουβέντα, μια ματιά που φέρνουν αυθόρμητα συνειρμούς,
δεύτερες σκέψεις και ανεπιθύμητη νηφαλιότητα.

Το χειρότερο είναι ότι δε μπορείς να βρεις ένα ψέμα,
να προσποιηθείς. Η ροή των πραγμάτων τείνει προς
τη γελοιότητα. Όλο το παραμύθι τραντάζεται,
κομμάτια του πέφτουν. Η γυναίκα απέναντί σου
χάνει κάθε μυθική υπόσταση και είναι ίσως
σε αυτή τη στιγμή της γύμνιας που πραγματικά
καταλαβαίνεις αν η γυναίκα απέναντι σου
σημαίνει κάτι για εσένα.

Εικόνες λεωφορείου ΙΙ

2010-08-17T00:44:00.001+03:00

Η κυρά Αλέκα προσπαθεί να ανέβει στο λεωφορείο. Η είσοδος είναι φραγμένη από τους μπόγους του Λούα Λούα, τα καροτσάκια του Γιν και της γυναίκας του Κιμ. Η κυρά Αλέκα σε παροξυσμό φωνάζει στους 3 μαυραγορίτες: «Να παίρνετε ταξί!»

3 χρόνια μετά, ο Γιν και η Κιμ έχουν ανοίξει μαγαζί σε μια κάθετη της Ούλοφ Πάλμε και υποδέχονται με ένα πλατύ χαμόγελο την κυρά Αλέκα που κρατά με καμάρι την εγγόνα της Τζουμόκε.

Εικόνες λεωφορείου Ι

2010-08-13T22:52:00.001+03:00

Δύο άτομα κάθονται δίπλα δίπλα, μόνα, στα πίσω καθίσματα του λεωφορείου. Ο άντρας διαβάζει Γενική Θεωρία της Σχετικότητας στο netbook του και η γυναίκα ξεφυλλίζει το "hello!".

Η βία της πληροφορίας II

2010-08-06T15:11:00.001+03:00

Ακόμα και ένας επαίτης ναρκομανής πλέον ξέρει ότι οι απειλές πρέπει να εκφέρονται με τρόπο «φιλικό» στον ακροατή. Η απειλή πρέπει να υποβόσκει, ο αντίπαλος πρέπει να νιώθει ότι απειλείται χωρίς η απειλή να είναι άμεση. Για αυτό ο ναρκομανής δε διαλαλεί σε γεμάτο συρμό: «Τα λεφτά ή τη ζωή σας!». Το απαγγέλλει ως εξής: «...είμαι ναρκομανής και έχω AIDS, ζητάω τη βοήθεια σας για να μην κλέψω τα κινητά και τις τσάντες των γυναικών... » στο μήνυμα αυτό η λανθάνουσα άσκηση βίας μετατίθεται στο υποψήφιο θύμα, αυτό έχει πλέον την επιλογή είτε να βοηθήσει, είτε να υποστεί τις συνέπειες της μη συμπαράστασης του. Το μήνυμα βίας καλύπτεται, ο ακροατής αφενός αφήνεται να πιστεύει ότι βοηθάει, ως καλός Σαμαρείτης, και αφετέρου ελπίζει ότι δε θα χάσει πολυτιμότερα αγαθά. Έτσι οι γυναίκες, τα υποψήφια θύματα, ανοίγουν τις τσάντες τους.

Η βία της πληροφορίας I

2010-08-03T19:29:00.001+03:00

Ακόμα και να ξεσκαρτάρεις μέσα στο πλήθος των πληροφοριών κάποια πράγματα, πρέπει να τα βιώσεις για να τα κατανοήσεις.

C: While in prison, I learned everything
in this world, including money...operates not on reality...

B: But the perception of reality.

C: Position: People think a bank might be financially shaky.
Consequence:

B: People start to withdraw their money.

C: Result: Soon, it is financially shaky.

B: Conclusion: You can make banks fail.

C: I've already done that. Maybe you've read about a few?
Think bigger.

B: Stock market?

C: Yes.

B: Currency market? Commodities market?

C: Yes.

B: Small countries?

C: There's a war out there, old friend, a world war.
And it's not about who's got the most bullets.
It's about who controls the information:
...what we see and hear, how we work, what we think.
It's all about the information.

(Sneakers (1992))

Η σύγχρονη οικονομία είναι μια ψευδαίσθηση και είναι εκνευριστική όταν γίνεται απτή πραγματικότητα.

Προσοχή στο διάκενο μεταξύ ζωής και θέλω

2010-07-29T12:34:00.016+03:00

Η ταινία "I Love You Phillip Morris" είναι σκηνοθετημένη και μονταρισμένη στα μέτρα του Jim Carrey. Όποιος άλλος πρωταγωνιστής θα έκοβε τη δυνατότητα του σεναρίου να επιταχύνει από το δράμα στο γκροτέσκο και πάλι πίσω και θα είχε ένα λιγότερο funky αποτέλεσμα. Το υπό γωνιώδεις συσπάσεις πρόσωπο και το νευρώδες σώμα δίνουν το ρυθμό σε μία γκάζι φρένο εναλλαγή σεκάνς και μια παραδομένη στην εκφραστική έκσταση του Carrey διαμόρφωση καρέ. Όλα έχουν χτιστεί γύρω του, ο πρωταγωνιστής είναι η ταινία.

Πρόσωπο και σώμα προσπαθούν αλλά δε μπορούν να αποφύγουν το είναι του κατόχου τους. Υπάρχει ένα διάκενο; Τα μάτια του Carrey είναι κενά και το συνεχώς παραμορούμενο πρόσωπό του έχει αναλάβει να τραβήξει τα βλέμματα από το γεγονός αυτό; Αυτό με κάνει και αναρωτιέμαι αν πρόκειται για μια κενή ταινία, η οποία έχει να πει πράγματα, τα λέει, τα λέει ωραία και ελαφρά, αλλά τελειώνοντας δε σου αφήνει aftertaste. Υπάρχει ένα διάκενο μεταξύ δυνατοτήτων, προθέσεων και έκφρασης.

Δεν έχει σημασία με τι δυνατότητες έχεις έρθει στη ζωή, δεν έχει σημασία τι θα ήθελες να κάνεις στη ζωή, σημασία έχει το τι κάνεις στη ζωή για τη ζωή σου.

Υ.Γ.: Η τελευταία σκέψη προέκυψε από τη συζήτηση με την κυρία μπλιμ-μπλομ για τη ταινία.

Δάρνακες

2010-07-17T10:08:00.004+03:00

συνιστώ ανεπιφύλακτα τα εκστασιακά τους μουσικά όργια. Ως απόγονοι του Διονύσου ακούγονται πολύ καλύτερα ζωντανά παρά σε στουντιακές ηχογραφήσεις.

Μετριότητα

2010-06-27T12:10:00.002+03:00

Το να είσαι αρκετά ευφυής ώστε να ξέρεις τους περιορισμούς σου, αλλά όχι αρκετά ευφυής για να τους ξεπεράσεις είναι ο ορισμός της μετριότητας.

Ίσως δε μεγάλωσα

2010-03-26T19:33:00.001+02:00

και ονειρεύομαι ακόμα στο ξύπνιο.

Όταν ακούω τον Ennio προβάλει η Claudia πίσω από το πέπλο και ο Sergio απολογείται:

“People like that have something inside—something to do with death".

Είχα πάντα μια αδυναμία σε ό,τι πομπώδες, νοσταλγικό και απροκάλυπτα αυτοσαρκαστικό.

Up in the Air

2010-03-23T12:54:00.001+02:00

Πίσω από τη κουρτίνα
βγαίνω δεν κρύβομαι,
ένα κομμάτι γαλάζιου ψάχνω,
ένα ζεστό χάδι από τον ουρανό.

Μια ακόμα ιστορία τι παραπάνω έχει για να ειπωθεί; Μια ακόμα διαφορετική ματιά σε παλιό μοτίβο τι αξία έχει; Πώς χτίζεις μια ωραία ταινία; Ίσως όπως χτίζεις μια ενδιαφέρουσα ζωή.
Συνεχίζεις προς τα μπρος με τον ίδιο ρυθμό που άρχισες. Ένα ελαφρύ, ζωηρό βήμα και η ψευδαίσθηση του στόχου είναι η αρχή. Η ματιά του επισκέπτη είναι αυτή που την κάνει ξεχωριστή.

Πότε κουτσός, πότε στραβός,
πότε λογικός, πότε μωρός,
τα χρόνια μετρώ,
λειψά τα βρίσκω,
μα το βηματισμό μου ακόμα κρατώ.

Kansas City Shuffle

2010-03-21T17:50:00.002+02:00

is when everybody looks right and you go left.

It's not something people hear about. Falls on deaf ears, mostly.
But this particular one's been over 20 years in the making.
No small matter. Requires a lot of planning.
Involves a lot of people.
People connected only by the slightest of events...
...like whispers in the night...in that place that never forgets,
even when those people do.

(Lucky Number Slevin (2006))

Sleepers, Awake

2010-02-27T20:49:00.002+02:00

Εφόσον υπήρξε ο Bach, υπάρχει και Θεός.

Η πολιτική πουτανιά και οι επτά ναοί της νομιμοφροσύνης

2009-11-23T10:28:00.005+02:00

Σταύρος: Αποτάσσεσαι το αντάρτικο των πόλεων;
Αλέξανδρος: Αποτάσσομαι.
Σταύρος: Αποτάσσεσαι τις αριστερές τρομοκρατικές οργανώσεις;
Αλέξανδρος: Αποτάσσομαι.
Σταύρος: Αποτάσσεσαι τη βία της εξεγερμένης νεολαίας;
Αλέξανδρος: Αποτάσσομαι.

Έτσι αφού δε μας έκατσε ο Δεκέμβρης, η Κούνεβα και ο Ηλιόπουλος βαπτιζόμαστε νομιμόφρονες πάνω από το κρεβάτι του πόνου της δοκίμου Σοφίας. Όσα δεν τα βάζει μαζί η ψυχή και η ιδεολογία, τα βάζει το μοντάζ.

Αν σβήσεις και τα κεράκια των συνιστωσών η ευχή σου θα πραγματοποιηθεί Αλέξη και θα μπορείς να βοηθάς τους συγχωριανούς σου από κυβερνητική θέση.

Υ.Γ.: Εγράφη υπό την επήρεια των εικόνων των "Πρωταγωνιστών" του Σ. Θεοδωράκη και υπό τους ήχους του "Te quiero puta!" των Rammstein.

2009-10-27T12:11:00.003+02:00

But, what ends when the symbols shatter?

Επειδή κάποιοι την κουβαλάμε ακόμα την τρέλα.

2009-10-07T15:16:00.000+03:00

Συνίσταται σαν μια γλυκόπικρη κουταλιά φθινοπώρου σε όσους έχουν ακόμα μια δόση κολλήματος με αυτό που ονομάζεται αριστερά.

Οι μυστικοί δώδεκα. (ένα πολιτικό, μεταφυσικό παραμύθι)

2009-10-05T16:03:00.002+03:00

Είμαι εγώ ο Νίκος, ο Πάνος, η Μαρία και η Ελένη. Είμαστε μια παλιοπαρέα, καλή ώρα όπως αυτή του blog. Μια μέρα περνάει ένας τύπος και μας λέει ότι δεν είμαστε 5 αλλά καμιά εικοσαριά. Εντάξει λέμε υπάρχουν διάφοροι με διάφορες ιστορίες και το προσπερνάμε γελώντας. Μετά έρχεται ακόμα ένας και μας λέει με πολύ σοβαρότητα ότι πραγματικά δεν είμαστε 5 αλλά καμιά εικοσαριά. Ίσως κάποιοι μας έκαναν πλάκα, ίσως, το θέμα είναι όμως ότι όποιον συναντούσαμε για μερικούς μήνες μας έλεγε ακριβώς το ίδιο: «Δεν είστε 5, είστε καμιά ντουζίνα παραπάνω» . Εδώ άρχισε κάπου το πανηγύρι της απώλειας, καθώς σταδιακά από 20 γίναμε -πάντα σύμφωνα με τους άλλους- 15, μετά 10 και στο τέλος ξανά 5, οι ίδιοι 5. Αλλά τώρα η Μαρία κατηγορεί την Ελένη πως με την ζηλότυπη στάση της έδιωξε τον τύπο που γούσταρε, αν και δεν ήξερε καν ποιος είναι, ο Πάνος έχει πάθει κατάθλιψη διότι έχασε τον άγνωστο έρωτα της ζωής του και εγώ δεν ξέρω πλέον τι να πιστέψω.

Δεν μπορεί λέω, κάθε φορά που βγαίναμε μέτραγα 5, δια 5 πληρώναμε τους λογαριασμούς. Δεν μπορεί, 5 ήμασταν. Αλλά μετά γιατί όλοι αυτοί μας λένε πως ήμασταν 20 και όχι 5. Υπάρχει και o διαολεμένος Asch που στριφογυρίζει στο κεφάλι μου. Υπάρχει και ο Πάνος και η Ελένη που με κοιτάνε ανήσυχα μπας και μου σάλεψε και εμένα λέει όπως των άλλων δύο. Μα καταβάθως υποψιάζομαι ότι και αυτοί αναρωτιούνται μπας και συνέβη κάτι στους 15 και δεν είναι πια μαζί μας, μήπως κάναμε κάτι όντως που τους πείραξε.

Εμένα πάντως, να πω την αλήθεια, με ησυχάζει ότι στο ταβερνάκι χθες ήμασταν πάλι οι ίδιοι 5, ή τέλος πάντων σχεδόν 5, διότι ο Πάνος ακόμα θρηνεί την άγνωστη μελαχρινή θεά του και ήταν αλλού.

Για του ευεργέτες

2009-09-13T12:46:00.003+03:00

Σαν με σπρώχνουν προς την κόλαση αντιστέκομαι σκούζοντας.
Μα σαν γυρίσω αδημονώ να τους φιλήσω τα χέρια.

TreeSeinYalom TreeSeinYalom

2009-09-12T11:35:00.007+03:00

Η αγάπη μας προς τους άλλους είναι η προέκταση του μίσους προς τον εαυτό μας.
Η αγάπη προς τον εαυτό μας είναι η προέκταση του μίσους μας προς του άλλους.

Ένας ισορροπημένος άνθρωπος δεν μισεί, άρα ούτε αγαπά, ίσως καν δεν ζει.

Όποιος αγαπά, ζει για πάντα; ή και αυτός πεθαίνει;

Τα λεωφορεία του ΟΑΣΑ είναι τα καλύτερα μέρη για να φιλοσοφεί κανείς και κοστίζουν μόλις 1 Ε.

Inglourious Tarantino

2009-08-21T15:18:00.001+03:00

Με ρυθμούς επαναληπτικής καραμπίνας ο Ταραντίνο εξοντώνει την όποια σεναριακή φαιά ουσία σε μία σινεφίλ σπαγγέτι σπλάτερ πολεμική παρωδία. Οι Εβραίοι γίνονται θύτες, οι Γερμανοί θύματα, οι καλοί είναι βλαχαδερά και οι κακοί νοήμονες με συναισθηματικό κόσμο. Αν δεν υπήρχε το γκροτέσκο στη μέση η ταινία θα έμοιαζε έως και φιλοναζιστική. Αλλά η ταινία είναι βαθιά ασεβής, είναι μια σινεφίλ φάρσα, είναι μια ινδιάνικη πυρά εξαγνισμού όλων των στερεοτύπων των πολεμικών ταινιών που γυρίστηκαν με φόντο τον δεύτερο παγκόσμιο.

Όταν έχεις αποδείξει την αξία σου και είσαι inglourious στο κινηματογραφικό στερέωμα μπορείς να κάνεις όση πλάκα θες επί της οθόνης, ακόμα και να την καις.

Υ.Γ.: Ο Christoph Waltz είναι όλα τα λεφτά.

Αναδομώντας τη Στοκχόλμη

2009-06-10T11:00:00.001+03:00

Η ανάγκη μου για δομημένη κοινωνία προσκρούει στην λιγοστή της ηλιοφάνεια. Φαιά η πέτρα, φαιογαλάζιος και ο ουρανός, η αρμονία είναι η αγάπη μου, αλλά χωρίς το πυρ δεν ζω.

Into the wild

2009-06-06T21:34:00.001+03:00

Αν δεν μου είχε επανακεντρίσει το ενδιαφέρον η φωνή του Eddie Vedder, ίσως να είχα πάρει ένα σακίδιο για παρέα στον δρόμο για το άγνωστο. Ίσως να βίωνα την εφηβική μου φαντασίωση της αλήτικης ζωής. Ίσως να πέρναγα από τόπο σε τόπο, από παραλία σε βουνό. Ίσως γινόμουν επιτέλους ένα με τους λύκους και να έφευγα από τη ζωή ανίκανος να προσαρμοστώ στο φυσικό περιβάλλον.

Αλλά εγώ, 33χρονος βολεψάκιας, προτίμησα να δω μια ταινία και να γευτώ μία εναλλακτική εκδοχή της ζωής μου εντός 3 ωρών. Σήμερα μπορώ να συνθλίβω τα αν της ζωής μου, και αύριο όταν θα με συνθλίβει η συνειδητοποίηση της στρωτής ζωής μου θα βρω ένα άλλο placebo να την θεραπεύσω.

"You know. I know this steak doesn't exist. I know that when I put it in my mouth the Matrix is telling my brain that it is juicy and delicious. After nine years you know what I realize? Ignorance is bliss."

Punishment Park

2009-05-04T20:08:00.001+03:00

"Αφήστε εκατό λουλούδια να ανθήσουν και εκατό τρόποι σκέψεις να συγκρουστούν" και εγώ βλέποντας το πρώτο γύρω μου, νοστάλγησα το δεύτερο. Η εποχή μας ομοιάζει με ένα πάρκο τιμωρίας. Στο πάρκο αυτό εγκαθίσταται κανείς δίχως δίκες. Η τιμωρία του έγκλειστου είναι να κλωθογυρίζει στο πάρκο δίχως έναν υποτυπώδη μπούσουλα δεχόμενος έναν καταιγισμό ερεθισμάτων, τα οποία σπανίως οδηγούν κάπου.

Θυμάμαι σε μία διάλεξη να αφηγούνται το ακόλουθο πείραμα. Ένα πτηνό είναι έγκλειστο σε ένα κλουβί στο οποίο υπάρχει ένα ευδιάκριτο κουμπί. Το πτηνό εξερευνώντας το περιβάλλον του χτυπάει με το ράμφος του το κουμπί και τότε πέφτει ένας σπόρος. Το πτηνό συνειδητοποιεί ότι χτυπώντας το κουμπί λαμβάνει τροφή. Μετά από μερικές μέρες προσαρμόζεται ο μηχανισμός ταΐσματος έτσι ώστε να απαιτεί 3 χτυπήματα για να πέσει ο σπόρος, το πτηνό προσαρμόζεται. Ακολούθως τα χτυπήματα απαιτούν και συγκεκριμένο χρονικό διάστημα μεταξύ τους, αλλά το πτηνό αντεπεξέρχεται και στη δοκιμασία αυτή. Η τελική δοκιμή είναι να πέφτει ο σπόρος όποτε λάχει, ανεξάρτητα του χτυπήματος. Σε αυτή τη φάση το πτηνό τα χάνει και με δέος κοιτά μια το κουμπί και μια τη ταΐστρα. Έχει διαπιστωθεί ότι ο άνθρωπος αντιδρά ανάλογα, σε καταστάσεις απουσίας νοήματος τείνουμε να πιστεύουμε ό,τι μας προσφέρεται.

Άνοιξη και εγώ θυμήθηκα την Μαργαρίτα. Η στυγνή και κρύα Μαργαρίτα κοντά στον μαρασμό της έβγαζε κάτι πιο εύοσμο από ότι βγάζουν τα σύγχρονα μπουμπούκια με τις τέλειες επικοινωνιακές αναλογίες. Έστω και αν διαφωνούσες μαζί της, έβγαζες νόημα από τα λεγόμενά της.

Υ.Γ.: Αναζητώντας video της Μαργαρίτας απήλαυσα ένα πολιτικό με χιούμορ (προσοχή είναι βρετανικό), αλλά και μία σκέψη στα όρια του μακιαβελικού προτύπου.

Ρυθμοί μυθοποίησης, απομυθοποίησεις

2009-02-20T00:40:00.000+02:00

Έχω τελειώσει από την εφορία και ανεβαίνω στο 140, ξενερωμένος, αλλά ανακουφισμένος που είχα ξεμπερδέψει. Κάθομαι σε μια από τις λίγες κενές θέσεις, σε αυτές που κοιτάζεις τα όσα αφήνει το λεωφορείο πίσω του.

Μου λες πως η αγάπη μένει
πως το αίσθημα δε σβήνει
δε σβήνει έτσι απλά,
ότι αλλιώς είναι όλα μια ψευτιά.

Στο εγγύς οπτικό μου πεδίο κείτεται μια εντυπωσιακή μελαχρινή με μακρύ γυαλιστερό μαλλί και μεγάλα έντονα βαμμένα μάτια. Η κοπέλα εξέπεμπε το ναρκισσιστικό "είμαι μια κουκλάρα και το ξέρω", αλλά επειδή μου την λένε ορισμένες για τις απόψεις μου, είπα σκάσε και απόλαυσε διακριτικά τη θέα.

Αλλά εμένα φιλενάδα
τι με νοιάζει;
Τι με νοιάζει;
Εμένα μου αρέσει το αγιάζι.

Έβγαλα λοιπόν το ελαφρύ μου ανάγνωσμα των 800 σελίδων από την τσάντα, έβαλα τα ακουστικά μου και πού και πού τσέκαρα τη θεά.

Μου λες πως η ζωή θα δείξει
πως η ζωή θα μας φέρει,
θα μας φέρει ξανά κοντά
ότι έτσι τα ονειρεύτηκες μια βραδιά.

Την τσέκαρα να δυσανασχετεί με το βήχα μιας ηλικιωμένης, να κλείνει τα μάτια για να αποφύγει την όψη των κοινών θνητών γύρω της, την είδα να σηκώνει το κινητό της, το player μπήκε σε pause και εκεί δικαιώθηκα. Ναι, η φωνή αντιστοιχούσε σε αυτή ενός ξινισμένου τσόκαρου, όσα της έδωσε η φύση σε όψη της τα στέρησε σε χαρακτήρα.

Αλλά εμένα φιλενάδα
τι με νοιάζει;
Τι με νοιάζει;
Εμένα μου αρέσει το "αλλάζει".

Όπως κατέβηκε από το βάθρο της μυθικής της υπόστασης, κατέβηκε και από το λεωφορείο. Το λίκνισμα των γοφών της προσέλκυσε το βλέμμα τρελών και μισότρελων αρσενικών, αλλά εμένα μου φαινότανε αστείο, την είχα υποβιβάσει σε αγουρίδα.

Εμένα μου αρέσει η ζαβολιά.

...είμαστε ένας λαός ultra τελειωμένων κρετίνων.

2009-02-16T16:26:00.005+02:00

Διαβάζοντας το quote αυτό του old-boy, άρχισα να αναρωτιέμαι τι είναι καλύτερο όταν πέφτεις προς τον πάτο ενός πηγαδιού,
α) να κοιτάς πάνω προς την όλο και συρρικνούμενη οπή φωτός ή
β) να κοιτάς κάτω προσπαθώντας να διακρίνεις τον πάτο.
Το πρώτο μου φάνηκε αισιόδοξο, μου φάνηκε σαν το βλέμμα να προσπαθεί να πει "εγώ εκεί θα γυρίσω". Το άλλο δεν μπορούσα να το πω απαισιόδοξο, περισσότερο προνοητικό μου έμοιαζε, σαν να έλεγε πρέπει να προετοιμαστώ για το τέλος της πτώσης. Μετά φαντάστηκα το πρόσωπο του πρωθυπουργού μας να κοιτά ευθεία μπροστά, παρακολουθώντας απλά τα κομμάτια του τοιχώματος να περνούν μπροστά του. Το σώμα βρισκόταν σε τέλεια αφασία με τα χέρια κατεβασμένα. Μη αντέχοντας το απαθές της εικόνας αυτής, επέβαλα στο φαντασιακό μου τουλάχιστον ο πρωθυπουργός να μουρμουρίζει κάτι και μου βγήκε σε ραπ.

Απαθής φίλε, μείνε απαθής, η απάθεια είναι δώρο που σαν το αρνηθείς θα τιμωρηθείς. Απαθής, φίλε μείνε απαθής, η ζωή είναι μια φάρσα αν το καλοσκεφτείς. Σήμερα πόνος αύριο χαρά, όλα περνάνε χαλαρά αν δεν τα παίρνεις σοβαρά.

Απαθής φίλε, μείνε απαθής, όποιος δε φτιάχνει δε χαλά...

Τώρα κόλλησα δίπλα στον πρωθυπουργό εμένα, όσους ξέρω, όσους δεν ξέρω, να πέφτουμε όλοι μαζί κοιτώντας ευθεία μπροστά μουρμουρίζοντας ακριβώς το ίδιο. Πλέον το καταλάβαινα πλήρως "...είμαστε ένας λαός ultra τελειωμένων κρετίνων".

A brokendown piece of meat

2009-02-08T00:46:00.007+02:00

Αν ο κινηματογράφος είναι ένα momentum καρέ, η ζωή είναι ένα momentum επιλογών.

Ο Aronofsky αφού συνέθεσε το ρέκβιεμ των ονείρων επέλεξε να ακολουθήσει με μια σονάτα για αυτούς που δεν αφουγκράζονται τη στιγμή όπου η ρυθμική ακολουθία των επιλογών τους τους ζητά ένα κρεσέντο, για αυτούς που στο momentum της στιγμής προτιμούν να πάνε ένα βήμα πίσω, για αυτούς που όταν αποφασίζουν να κινηθούν το τέμπο έχει χαθεί. Οι σκηνές, όπου οι πρωταγωνιστές του δράματος καταλαβαίνουν ότι το ήταν χάνεται και ότι το είναι απαιτεί μια άλλα λύση, δομούνται έτσι που να θυμίζουν την άρνηση της αφύπνισης σε μια απέλπιδα προσπάθεια επιμήκυνσης του ονείρου.

Και εσύ φίλε μου πού οδεύεις,
μόνος στο φως προς το σκοτάδι;
Καμίνι μέσα στο κεφάλι έχεις
και δύο μάτια στο χρώμα της φωτιάς.

Το σαρκίο του Rourke φαντάζει η βέλτιστη επιλογή για τον πρωταγωνιστικό ρόλο, δυο μάτια, που φεγγίζουν πού και πού, προδίδουν ότι υπάρχει ακόμα ψυχή μέσα σε ένα πρησμένο από μύες σώμα. Η ιστορία του πρωταγωνιστή παλαιστή μοιάζει με μια παρτίδα σκακιού, το τέμπο της ζωής του χάνεται και αυτός προσπαθεί με ό,τι του έχει απομείνει να το ξανακερδίσει. Η παρτίδα φαίνεται να αλλάζει, αλλά κανείς δεν μπορεί να ξεπεράσει το τέμπο που έχτισε μια ζωή μέσω των επιλογών του.

Ο βρυχηθμός της πόλης αντηχεί μέσα μου,
νιώθω κουφάρι εν μέσω κουφαριών,
πρόσωπα κενά καλλωπισμένα αντικρίζω
πρόσωπα που διαθλούν το εξαθλιωμένο μου εγώ
και εσύ φίλε μου δεν ξέρεις γιατί μιλάω
και εγώ ντρέπομαι να σου το πω.

Ο Aronofsky επιλέγει πολλές φορές να μην εξηγεί μέσω του λόγου αλλά μέσω της εικόνας και της ηχητικής υπόκρουσης. Τα βλέμματα εκβάλουν τον εσωτερικό κόσμο των κατόχων τους, τα καρέ στοχεύουν πολιτικά και ο ρυθμός ακολουθεί την άρρυθμη καρδιά ενός παλαιστή σε πτώση.

Υ.Γ.: Αν και λείπει από το soundtrack το "Another piece of meat" των Scorpions, στα αυτιά μου αντηχούν ακόμα οι στίχοι του.

Οι πολλαπλές

2009-02-05T16:51:00.002+02:00

αναγνώσεις ενός γεγονότος.

α) Οι εργοστασιάρχες στη Νάουσα διαθέτουν πολυετή πείρα στη διατήρηση μήλων και ροδάκινων στη ψύξη, τον τελευταίο καιρό, όμως, ανακάλυψαν ότι η ψύξη λειτουργεί αποδοτικά και με το εργατικό δυναμικό. Κρατώντας τις εργάτριες φρέσκες στην ψύξη μειώνουν την ανάγκη της υγειονομικής και συνταξιοδοτικής ασφάλισής τους.

β) Έντρομες εργάτριες στη Νάουσα βρήκαν καταφύγιο στο ψυγείο του εργοστασίου που δούλευαν, όταν άτομα που ανήκουν στην Επιθεώρηση Εργασίας εισέβαλαν απρόκλητα στο εργοστάσιο απαιτώντας να τις καλύψουν υγειονομικά και συνταξιοδοτικά.

γ) Η Επιθεώρηση Εργασίας, γνωστή τρομοκρατική οργάνωση, φυλάκισε εντός ενός ψυγείου εργάτριες στη Νάουσα και απαιτούσε από τον εργοδότη λύτρα σε μορφή ενσήμων για να τις απελευθερώσει.

Duck, you sucker!

2009-01-22T19:37:00.003+02:00

...a revolution is not a dinner party, or writing an essay, or painting a picture, or doing embroidery; it cannot be so refined, so leisurely and gentle, so temperate, kind, courteous, restrained and magnanimous. A revolution is an insurrection, an act of violence by which one class overthrows another.

-Mao Tse-Tung-

Juan Miranda: What's that?

John Mallory: It's a map. It's your country you're lying all over.

Juan Miranda: Not my country. My country is me and my family.

John Mallory: Well your country's also Huerta...and the Governor and landlords. And Gunther Ruiz and his locusts. This little revolution we're having here.

Juan Miranda: Revolution? Please don 't try to tell me about revolution!
I know how revolutions start. People that read books go to people that don 't read book s and say "The time has come for change."

John Mallory: Shh!

Juan Miranda: Shh! Shh! Shh! Shh! Shh! Shit shush!
I know what I'm talking about when I'm talking about revolutions!
The people who read books go to the people who can 't read and say "We need change", so the poor people make the change. The people who read the books sit around big polished tables and talk and talk and eat. But what has happened to the poor people?
They are dead! That's your revolution.
Shh.
So please don 't tell me about revolutions.
Then what happens?
The same fucking thing starts all over again!

ΜΑΤ και ειδικοί φρουροί δεν είναι αστυνομία.

2008-12-07T18:45:00.002+02:00

Η αστυνομία που έχει ως σκοπό να προστατεύει τον πολίτη αποτελείται από απόφοιτους δύο σχολών αυτή των αστυφυλάκων που είναι αντίστοιχη σε ΤΕΙ και αυτή των αξιωματικών της αστυνομίας που είναι ΑΕΙ. Είναι ατόπημα ότι τα ΜΑΤ και οι ειδικοί φρουροί καλύπτονται υπό την "στέγη" της αστυνομίας. Τα πρώτα, και τα παράγωγά τους, είναι δυνάμεις καταστολής και οι δεύτεροι δημιουργήθηκαν ως σώμα για να φυλάνε εγκαταστάσεις και "σημαντικά" πρόσωπα, δηλαδή ουδεμία σχέση έχουν με την προστασία του πολίτη.

Ωστόσο, αν ξεχάσουμε ότι οι δύο αυτές κατηγορίες των σωμάτων ασφαλείας δεν αποσκοπούν στην περιφρούρηση του πολίτη, αλλά "των λίγων και εκλεκτών", εγείρεται το ερώτημα τι εκπαίδευση έχει δοθεί σε οπλισμένα άτομα τα οποία τοποθετούνται σε πυκνοκατοικημένες περιοχές. Έχουν περάσει τα άτομα των δυνάμεων καταστολής από ψυχολογικά τεστ; Οι ειδικοί φρουροί μήπως; Υπάρχει κάποιος προϊστάμενος που ελέγχει αν οι ειδικοί φρουροί φέρουν σωστά τον οπλισμό τους; Αν, ναι πως δικαιολογείται ότι οι ειδικοί φρουροί ήθισται να μη διατηρούν στάση φύλαξης και να κρεμάν τα με γεμιστήρα αυτόματα τους λες και είναι τσαντάκι δεδηλωμένης, ενώ απολαμβάνουν τον φραπέ τους;

Αν υποθέσουμε ότι οι δυνάμεις αυτές είναι ανειδίκευτοι χαμηλόμισθοι, οι οποίοι έχουν αμοληθεί στους δρόμους για να δίνουν την αίσθηση ασφάλειας, αν υποθέσουμε ότι δεν περνούν από εκπαίδευση όπως οι άλλοι αστυνομικοί, ούτε από ψυχολογικά τεστ και βρίσκονται συχνά υπό πίεση, μήπως αυτό θα δικαιολογούσε πράξεις που κυμαίνονται από τον ξυλοδαρμό συλληφθέντων, μέχρι τις εκτελέσεις μεταναστών και γηγενών; Μήπως οι δυνάμεις αυτές θα έπρεπε να γεμίζουν φόβο τον πολίτη αντί ασφάλεια;

Εντέλει, μήπως σε μια δημοκρατική κοινωνία δεν έχουν θέση δυνάμεις καταστολής και ανεκπαίδευτοι ένοπλοι φρουροί; Μήπως όλα αυτά τα ξένα προς το νόημα της αστυνομίας σώματα θα έπρεπε να διαλυθούν, διότι προκαλούν ζημιά στο δημοκρατικό πολίτευμα; Και επειδή το πιο πιθανόν είναι το υπουργείο εσωτερικών να μη συμμερίζεται τις απόψεις αυτές, τουλάχιστον ας εκπαιδεύσει κατάλληλα τα άτομα τα οποία αφήνει να περιφέρονται οπλισμένα και να τα περνά πού και πού από κάποιο ψυχολογικό τεστ. Αν τώρα πολλά από τα άτομα αυτά κριθούν ακατάλληλα να φέρουν οπλισμό ας τα βάλλει κάπου αλλού, πχ να κάνουν δεντροφύτευση, δυνατά παιδιά είναι μια χαρά θα τα καταφέρουν με τον κασμά.

Εν Τυνησία περιπλάνηση

2008-10-22T20:11:00.001+03:00

Τα περισσότερα ταξίδια μου στο εξωτερικό γίνονται κατόπιν επιλογής, μερικά όμως, όπως αυτό, λόγω αναγκαιότητας. Την προηγούμενη μέρα της πτήσης μου μια μυρωδιά βαριού γλυκίζοντως αρώματος αναμεμειγμένη με αυτή της σκορδαλιάς θρονιάστηκε μπρος μου στο λεωφορείο, είχε την μορφή ενός Χατζιδακίζοντως κυρίου και ταίριαζε απόλυτα με την διάθεσή μου για αυτό το ταξίδι. Δεν αγαπώ το πολύβουο και το επιδεικτικά βρώμικο. Η αισθητική της Ελλάδας της δεκαετίας του 80', όπου το καφρίζω συνιστούσε άποψη, μου γυρνά το στομάχι. Η Τυνησία, που ανέμενα και είδα τις περισσότερες μέρες, περιγράφεται από αυτήν την αισθητική. Είναι μια χώρα που στήνεται με προχειρότητα για να εισέλθει στην σύγχρονη εποχή, μια χώρα όπου η αίσθηση της αρπαχτής είναι έντονη. Αυτά όμως υφίστανται στην παραλιακή τουριστική ζώνη, όπως αυτή της Sousse, αν φύγεις από τα παράλια και εισχωρήσεις στην ενδοχώρα είναι σαν να οδεύεις πίσω στον χρόνο, ωσάν τα χιλιόμετρα να γυρνούν τις δεκαετίες πίσω. Φτάνεις έτσι στο πέρασμα της Kassarine για την Αλγερία, όπου κείτεται μια περιοχή που μόλις ορθοποδεί, όπως η Ελλάδα του 50' και 60'. Οι άνθρωποι είναι σχετικά ακόμα ανέγγιχτοι από την γοητεία του δυτικού πλούτου. Ο χρόνος για αυτούς δεν έχει αποκτήσει τον ρυθμό της ασθμαίνουσας ατμομηχανής.

Σαν σε όνειρο βρέθηκα στο κέντρο μιας απίστευτης γιορτής. Γυναικείοι πατροπαράδοτοι αλαλαγμοί αναμείχθηκαν με τους σύγχρονους αραβικούς ρυθμούς του ντόπιου DJ, καθώς το νιόπαντρο ζευγάρι έφτασε. Ένα ολόκληρο χωριό χύθηκε πάνω στο ζευγάρι. Αν αποστασιοποιόμουν όλα θα έμοιαζαν με απίστευτο κιτς. Χριστουγεννιάτικα φωτάκια υπερίπτονταν ενός υπερυψωμένου θρόνου από λευκή δερματίνη περιτριγυρισμένου από πλαστικές καρέκλες, . Το σύγχρονο συνυπήρχε με το παραδοσιακό με έναν εξωφρενικό τρόπο, αλλά όλα έδεναν καθώς από πίσω τους υπήρχε μια αγνή ψυχή ενός κόσμου που πάλλονταν στον ρυθμό μιας γιορτής. Η μείξη του βαριού γλυκίζοντως αρώματος και της σκορδαλιάς έφυγε από τα ρουθούνια μου. Έβλεπα σιγά σιγά πια τη μοίρα που έδειχνε το πάντρεμα του νωχελικού νότου με αυτό της βιομηχανικής Ευρώπης. Το έβλεπα και την επομένη στα μάτια των ανθρώπων που αποχωρίζονταν, καθώς τραβούσα τα παιδιά του μακριά. Ήταν ένας πόνος ελπίδας από μια κοινωνία που σβήνει και τα δάκρυα μιας απογαλακτιζόμενης επερχόμενης. Διαβάζοντας Μαρξ μπορούσα πρότερα να καταλάβω ότι ο καπιταλισμός δρα ριζοσπαστικά στις κοινωνίες χωρίς να μπορώ να συναισθανθώ το γεγονός, τώρα είχα γίνει πρέσβης του.

Υπάρχουν βιώματα που φεύγουν σαν τη χένα με την οποία ιεροτελεστικά βάφτηκαν τα χέρια των νιόπαντρων και υπάρχουν βιώματα που μένουν υποδόρια χαραγμένα, όπως τα τατουάζ στα ζαρωμένα από τον χρόνο χέρια και πρόσωπα των γυναικών, που χόρευαν κατά τη διάρκεια της τελετής. Αν και βρέθηκα με τους ανθρώπους αυτούς λιγότερο από μια μέρα, μου χάρισαν μια ανεξίτηλη ανάμνηση.

Φοβάστε τα ζόμπι;

2008-10-08T14:40:00.002+03:00

Εξαρχής πρέπει να δηλώσω ότι ο τίτλος είναι παραπλανητικός, αν και όλοι φώναζαν, πριν από μια εικοσαετία περίπου, ότι ο κρατικός καπιταλισμός (κομμουνισμός τύπου ΕΣΣΔ για τους αδαής) πέθανε, είχαν επιζήσει 1,3 δις νοματαίοι που το έπαιζαν Κινέζοι. Όπως μου εξηγήθηκε ο Δ.Κ., υπήκοος και μόνιμος κάτοικος Ρωσίας, ενώ έκανα την ανανεωτική μου βόλτα - προσκύνημα στην Αγ.Πετρούπολη, το τανκ έπρεπε να είχε "πατήσει" τον Γέλτσιν αλλά Tiananmen, η ΕΣΣΔ έπρεπε να είχε ακολουθήσει το Κινεζικό πρότυπο οικονομικής "μετάβασης", το πρότυπο του πεφωτισμένου κόμματος. Μεταξύ κόκαλου και σκέψεως τον ακούω να χαίρεται για την "ευνομούμενη" ψευδοδημοκρατία Πούτιν-Μεντβέτεφ και τη στρατηγική συνεργασία αυτών με το ανερχόμενο θηρίο της άπω Ανατολής. Δέχομαι ότι ο άνθρωπος προτιμά να ζει χωρίς την ελευθερία λόγου και ενημέρωσης, παρά να ψωμόλυσσα, αλλά σκεπτόμενος ότι στην πεφωτισμένη Κίνα έχουν σκλάβους ακόμα και ως εξαγόμενο προϊόν είναι κάπως. Ευτυχώς στα μουλωχτά πρόλαβαν οι 1,3 δις σύντροφοι να πάρουν κάτι από το δυτικό Ρωμαϊκό δίκαιο, καθώς μαζεύουν διάφορους κακοποιούς, τους συγκεντρώνουν σε ένα κατάμεστο στάδιο - αρένα όπου τους εκτελούν για χάρη της κοινωνικής ευμάρειας και δικαιοσύνης. Εκεί όμως φλασάρω ένα ημισφαίριο πιο πέρα και συνειδητοποιώ ότι στην πιο προηγμένη φιλελεύθερη δυτική δημοκρατία, η θανάτωση καταδίκου είναι στην ημερήσια διάταξη. Άσε που προσφάτως κοκκίνισαν από ντροπή ανασύροντας από τα σκονισμένα ράφια το κατάπτυστο μαρξιστικό παρεμβατικό κράτος, αυτό πού το πας; Και τώρα εν μέσω της πανικόβλητης φιλελεύθερης οικονομίας, όπου όλοι κοιτούν τη δύση της ελεύθερης αγοράς να κρατικοποιεί τράπεζες και να προσπαθεί να εμψυχώσει τους ναούς των χρηματιστηρίων με κρατικά εμβάσματα, αναρωτιέμαι εγώ, ο δυτικός καταναλωτής, θα ξαναφορεθεί το σφυροδρέπανο με το αστέρι της επανάστασης ή θα προσγειωθώ σε ένα Κεϊνσιανό κράτος; Διότι φίλε μου φιλελεύθερε, ο καπιταλισμός φαίνεται να προτιμά αυτήν την εποχή την ασφάλεια της πεφωτισμένης μαστροπείας από το πάθος της ελεύθερης αγοράς. Να δείτε που ο Michael και οι άσπρες του κάλτσες θα ξαναγυρίσουν στην μόδα.

Υ.Γ.: Σήμερα πριν την εκπομπή του Τζιμάκου στο City άκουσα το τέλειο φάρμακο για την υφιστάμενη οικονομική κρίση. "Η Ελλάδα δε θα αισθανθεί την κρίση καθώς υπάρχουν οι αποταμιεύσεις, αλλά υπάρχει και η εκτεταμένη παραοικονομία." Μετά από αυτό εγώ δεν ξανακόβω απόδειξη και απαιτώ ο κ.Αλογοσκούφης να αντικατασταθεί με τον τύπο που έκανε την παραπάνω διαπίστωση - πρόβλεψη.

Μη γραμμικοί πολλαπλασιαστικοί τελεστές

2008-09-23T19:50:00.002+03:00

Αφιερωμένο με πολύ αγάπη σε όλα τα "στουρνάρια".

Παραμιλώ όσο δεν μπορώ να σκεφτώ

2008-09-18T17:16:00.000+03:00

Διαβάστε το παρακάτω κείμενο μόνο αν βαριέστε πάρα πολύ και έχετε αποκλείσει κάθε άλλη πιθανότητα να σκοτώσετε τον χρόνο σας.

Οι άνθρωποι ως προς την λογική χωρίζονται σε 3 βασικές κατηγορίες. Η πρώτη κατηγορία, ίσως και η πιο πολυπληθής, είναι αυτή που δεν έχει αναπτύξει την έλλογη λειτουργία, είτε διότι δεν έχει την ικανότητα, είτε διότι δεν έχει εκπαιδευτεί να την χρησιμοποιεί. Η δεύτερη κατηγορία είναι αυτή, που ενώ έχει μάθει να χρησιμοποιεί το λογικό, δεν το εφαρμόζει καθώς η ζωή της έχει αποδείξει επανειλημμένως ότι η λειτουργία του λογικού είναι αναποτελεσματική και επιπλέον χρονοβόρα. Η πρώτη και δεύτερη κατηγορία προτιμούν να ζουν βάσει παραδοχών. Οι παραδοχές αυτές δεν είναι ένα σύνολο λογικά δομημένο πάνω σε ένα αυστηρό σύστημα αρχών, είναι ένα συνονθύλευμα "επιτυχών" συμπεριφορών το οποίο σχηματίζει ένα εμπειρικό άλογο μόρφωμα. Υπάρχει βέβαια και η τρίτη κατηγορία, η οποία πεισματικά επιμένει να χρησιμοποιεί την λογική στην καθημερινή πρακτική της. Είναι μια μικρή και θλιβερή κατηγορία που το κοινωνικό περιβάλλον την έχει περιθωριοποιήσει δείχνοντάς της αμέτρητες φορές ότι το σκέπτεσθαι "δε θα περάσει". Αν ανήκετε στην τελευταία κατηγορία πρέπει να σας πω ότι η απόδειξη των παραπάνω αποτυπώνεται γλαφυρά στο πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό γίγνεσθαι, αλλά για να το νιώσετε καλύτερα στο πετσί σας πρέπει να περνάτε τουλάχιστον 2 ώρες καθημερινά στα μέσα μαζικής μεταφοράς, κατά προτίμηση στα επίγεια, παρατηρώντας τον κόσμο γύρω σας, εντός και εκτός οχήματος. Αν τώρα ανήκετε στις δύο πρώτες δεν κατανοώ γιατί διαβάσατε το κείμενο αυτό, το κείμενο αυτό δε σας αφορά.

21 γρ.

2008-08-14T20:07:00.003+03:00

Τη στιγμή που ο κόσμος γίνεται 21 γρ. ελαφρύτερος κανείς δεν την προσέχει. Διαφεύγει ακόμα και από όσους προσέχουν συνεχώς τις λεπτομέρειες - όπως οι επιστήμονες, κάποιοι φίλοι και οι γονείς. Άλλωστε ο κόσμος ξαλαφρώνει και βαραίνει έτσι συνέχεια - χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερο νόημα σε όλο αυτό ή κάποιος που κρατάει το λογαριασμό.

21 γρ. είναι σχεδόν ένα τίποτα. Είναι ένα φλυτζάνι ελληνικού καφέ το απόγευμα ή κάτι λιγότερο από ένα κομμάτι σκληρό χαρτί πχ μια φωτογραφία. Χωράνε σε μια μεγάλη φυσαλίδα που βγάζει κάποιος στα ρηχά της θάλασσας.

Καμιά φορά όμως αυτά τα 21 γρ. ζυγίζουν πολύ περισσότερο. Μπορούν να κάνουν τα μεταλλικά κουτάκια να δονούνται από τον ήχο που βγάζουν, μπορούν να προσεγγίσουν το βάρος 150 άτομων και - όταν εκτονωθούν - να γεμίσουν ένα μεγάλο δωμάτιο.

Figvrvz01o06

2008-07-18T15:45:00.001+03:00

Ανασταίνοντας printer.

2008-06-23T16:29:00.000+03:00

Αλλάζεις λειτουργικό και ο printer σου δεν υποστηρίζεται. Σύνηθες φαινόμενο για όσους έχουν χρησιμοποιήσει διανομές Linux. Μία λύση είναι να πετάξεις τον printer και να αγοράσεις άλλον που υποστηρίζεται. Αλλά αυτό δε γίνεται καθώς είσαι της οικολογικής εξοικονόμησης πόρων (τσιγκούνης) όπως και εγώ. Μία άλλη λύση είναι, αν είσαι επαρκώς καμένος, να χτίσεις μόνος σου τον driver. Θα το ήθελα πολύ αλλά δεν μου περισσεύει χρόνος. Μία άλλη λύση είναι το dual boot, έξοχη λύση για όσους έχουν βγει στην σύνταξη ή τους περισσεύει χρόνος. Η γενιά μου μάλλον το πρώτο δε θα το γευτεί, όπως πάνε τα πράγματα, και όσο για το δεύτερο δείτε με τη συχνότητα ανεβάζω τελευταία post. Η τέταρτη λύση είναι και αυτή που εφάρμοσα. Είναι μια απλή συνταγή.

Συστατικά: printer με driver μόνο για win9x, laptop εποχής 98' (Fujitsu Lifebook 270), όπως γίνεται σαφές είμαι ρακοσυλλέκτης, ένας router με access point (προαιρετικά), "φρέσκοι" υπολογιστές, φορητοί ή μη, με δυνατότητα ενσύρματης ή ασύρματης δικτύωσης. Απλά και βασικά συστατικά που βρίσκονται σε κάθε σπίτι. Αν αντί του laptop χρησιμοποιήσετε το παλιό σας Pc η συνταγή δεν αλλάζει απλά γίνεται λίγο πιο βαριά.

Διαδικασία: Βάζετε win98se (ή κάτι σε win9x) μαζί με τον driver του εκτυπωτή στο laptop. Στην συνέχεια προσθέτετε ένα ελαφρύ office, έναν gsview και σίγουρα μία remote access εφαρμογή με δυνατότητα server, εγώ χρησιμοποίησα το free realvnc. Όση ώρα περιμένετε το laptop να τελειώσει με τις επανεκκινήσεις, εσείς στα καινούργια σας, ελπίζω με gnu/linux, συστήματα εγκαταστήστε κάποιο remote access (εγώ βολεύτηκα με το Krdc). Τώρα τον έτοιμο, τρελαμένο από τα reboot, παλιό φορητό σας βάλτε τον σε κατάσταση server, καλού κακού βάλτε και κάποιο username με password στο remote access, ενεργοποιήστε το file sharing και εφαρμόστε το σε κάποιο folder. Με την υπόθεση ότι ξέρετε να στήσετε ένα τοπικό δίκτυο..., βάζετε τον καινούργιο σας υπολογιστή σε κατάσταση client και συνδεθείτε στο laptop. Αν δείτε τα win98se στην οθόνη του καινούργιου σας συστήματος, όλα πήγαν καλώς. Από εδώ και μπρος ότι έγγραφο έχετε το μεταβιβάζετε στο shared folder και το τυπώνετε.

Ιστορία 52

2008-04-09T16:37:00.001+03:00

Υπάρχουν ιστορίες που αρχίζουν από τη μέση, γυρνάνε στην αρχή ή κάπου στο ενδιάμεσο, προτού μεταπηδήσουν σε κάποιο άλλο σημείο. Ιστορία πενήντα δύο. Η αφήγηση των εικόνων ξεκινά με ένα τραύλισμα, η εναλλαγή τους μοιάζει με ήχο από παλιό βινύλιο που έχει λησμονήσει ποια είναι η αίσθηση της βελόνας πάνω του. Ιστορία πενήντα δύο. Το γραμμόφωνο μεταβαίνει παραληρηματικά από τις 33 στροφές στις 45, με τη βελόνα να πηδάει ασταμάτητα. Ιστορία πενήντα δύο. Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι η αφήγηση είναι λόγος, υπάρχουν και εικόνες που αγαπάνε τον χορό. Ιστορία πενήντα δύο.
Αν σου ανακαλούν μνήμες τα προβαλλόμενα, ξέχασε και απόλαυσε. Ιστορία πενήντα δύο. Μη κατανοείς, νιώσε. Η ιστορία πενήντα δύο είναι ένα στροβοσκόπιο σε οίστρο.

Οι καλύτερες επιστημονικές ευχές.

2008-04-05T13:14:00.003+03:00

Αυτό που μοιάζει με αυγό είναι το WMAP, το οποίο έχει πάρει τη θέση της σελήνης σε μια ολική έκλειψη ηλίου και περιβάλλεται από το ηλιακό στέμμα.
Cool!!!

Fermi, Pasta, Ulam and a Mysterious Lady

2008-03-28T18:49:00.000+02:00

Είναι μερικές φορές
που ψάχνεις
για επιστημονικά άρθρα
και πέφτεις
σε ωραίες ανθρώπινες
ιστορίες.

Σκέψεις με αφορμή μια ταινία για το free software.

2008-03-28T17:42:00.002+02:00

Βλέποντας τις φάτσες στο "Revolution Os" μέχρι να εμφανιστεί ο Linus, σκεφτόμουν "Σκατά! Όλοι που υποστηρίζουν το ελεύθερο λογισμικό-Linux είναι καμμένοι." Ο Microsoft Gates φαινόταν ο απόλυτα φυσιολογικός άνθρωπος μπροστά σε πρωτοπόρους του free software. όπως ο Stallman, ο οποίος έμοιαζε με υστερικό πρεζόνι σε απεξάρτηση. Ομολογώ ότι τον Linus τον περίμενα υπερσπασικλάκι, αλλά εν τέλει εμφανίστηκε ένας τύπος φυσιολογικός με τον οποίο θα μπορούσα να πίνω μπύρες ευχάριστα. Ένας άνθρωπος που δηλώνει χαμογελαστά ότι ο ιδεολόγος στην υπόθεση είναι ο Stallman και αυτός είναι απλά ένας μηχανικός. Ένας άνθρωπος που έκανε αυτό που έκανε επειδή το χρειαζόταν και το γούσταρε, το ό,τι προέκυψε από τις πράξεις του επίσης του αρέσει αλλά δεν ήταν η κινητήριος του δύναμη.

Μετά το τέλος του ντοκιμαντέρ συνειδητοποίησα ότι οι όποιες φυσιολογικές-ευχάριστες φυσιογνωμίες είδα ήταν ανθρώπων που ανέπτυσσαν το λογισμικό γιατί έτσι τους άρεσε και βάζανε την ιδεολογία του ελεύθερου λογισμικού σαν συμπλήρωμα σε αυτό. Οι "καμμένοι" ήταν αυτοί που ανέπτυσσαν το λογισμικό για να στηρίξουν την ιδεολογία. Ίσως το νόημα του παραπάνω είναι απόλαυσε τη ζωή, δημιουργήσε αυτό που τραβά η καρδιά σου, τα πράγματα θα αλλάξουν μέσα από τις πράξεις σου και θα είσαι ισορροπημένος, αν βάλεις την αλλαγή του κόσμου πάνω από την ευχαρίστηση θα "καείς".

Κρισιμότητες

2008-03-18T14:12:00.005+02:00

Η ζωή μπερδεύει. Τα θέλω μπλέκονται με την λογική, με τα θέλω των άλλων. Ο νους ξέρει αλλά δε πιστεύει και όλα αυτά σωρεύονται, μέχρι που μια κίνηση χιλιοπαιγμένη, ένας λόγος χιλιοειπωμένος αναγκάζει το οικοδόμημα να καταρρεύσει μέσα σε μια στιγμή, σε ένα εσωτερικό κλικ. Τώρα τα συντρίμμια κοιτώντας, όλα είναι πιο απλά, όλα είναι πιο καθαρά, ωσότου τουλάχιστον η διαδικασία ξαναρχίσει σε ένα γαϊτανάκι αυτό-οργανωμένων κρισιμοτήτων. Λατρεύω την οσμή του χώματος μετά την καταιγίδα, είναι τότε που όλα στήνονται και καταρρέουν μέσα από μια γαλήνια ματιά.

Συρμού λόγος

2008-03-14T14:34:00.001+02:00

Δυο σκελετοί εισήλθαν στον συρμό. Του ενός η ματιά καρφώθηκε σε ένα καθιστό ροδαλό ιερέα.

"Πω ρε μαυρίλα πρωί πρωί." αναφώνησε.

Τα δύο λιωμένα κορμιά σύρθηκαν και κάθισαν έναντι του μαυροφόρου. Οι ειρωνικές αναφορές των χρηστών για τα ράσα διανθίστηκαν και εγώ δεν μπορούσα να μη μειδιάσω στην ιδέα του ότι ο παρόντας θάνατος περιπαίζει τη μέλλουσα ζωή.

Funkeys στα Opensuse.

2008-03-12T21:42:00.006+02:00

Τα περισσότερα καινούργια πληκτρολόγια διατίθενται με ένα σωρό extra keys και οι drivers που τα συνοδεύουν είναι για windows. Για να χρησιμοποιηθούν τα πλήκτρα αυτά κάτω από Linux πρέπει τα πλήκτρα αυτά να στηθούν από τον χρήστη. Στα opensuse το
δοκίμασα με τους 2 ακόλουθους τρόπους.

Τρόπος 1

Το lineak με τα διάφορα plugins του είναι ίσως ο πιο γρήγορος και φιλικός προς τον χρήστη. Ο χρήστης δεν έχει παρά να κατεβάσει τα προαναφερθέντα και να τα εγκαταστήσει. Στα opensuse 10.3 την εγκατάσταση την κάνει το yast. Ο χρήστης χρησιμοποιώντας το Klineakconfig, αν είναι τυχερός δεν έχει παρά να αναζητήσει το
πληκτρολόγιό του στην υπάρχουσα βάση του lineak, αν δεν είναι τότε δημιουργεί το δικό του πληκτρολόγιο ονομάζοντας το κάθε άγνωστο πλήκτρο και πατώντας το για να διαβάσει το lineak το αντίστοιχο keycode. Όταν το πληκτρολόγιο έχει στηθεί ο χρήστης μπορεί να αντιστοιχίσει εντολές σε κάθε πλήκτρο, πχ για το Mute υπάρχει το XF86AudioMute (για περισσότερες εντολές της μορφής XF86*στο XKeysymDB) ή για να παίξει ο amarok "amarok -p", τροποποιώντας το $HOME/{user}/.lineak/lineakd.conf μέσω ενός editor, πχ "Mute = XF86AudioMute" ή "Play = amarok -p". Μετά από αυτά δεν έχει ο χρήστης παρά να έχει ενεργοποιημένο το lineakd κάθε φορά που κάνει login, στα opesuse (KDE) ο χρήστης δεν έχει παρά να κάνει logout έχοντας ενεργοποιημένο το Klineakconfig και αυτό θα φορτώνει από μόνο του σε κάθε login.

Τρόπος 2

Χρησιμοποιώντας το xev, το xmodmap και τα "personal settings" του Kmenu μπορεί επίσης να στηθούν. Τρέχοντας το xev σε μια κονσόλα, παρουσιάζεται το keycode του κάθε πλήκτρου μόλις αυτό πατηθεί. Έχοντας καταγράψει τα keycodes δημιουργούμε ένα αρχείο στο homefile μέσω της εντολής:

xmodmap -pke > ~/.Xmodmap

Στο αρχείο αυτό εντοπίζοντας τους keycode των προηγουμένως ευρεθέντων πλήκτρων αντιστοιχούμε εντολές της μορφής XF86* ή και άλλων μη υπαρχόντων πλήκτρων (πχ F13).

Στα Personal Settings -> Regional & Accessibility -> Input Actions και Keyboard Shortcuts μπορούμε να αντιστοιχήσουμε τις επιθυμητές εντολές που θα εκτελούνται από τα πλήκτρα. Για να ενεργοποιηθούν τα πλήκτρα τρέχουμε σε κάθε login

xmodmap ~/.Xmodmap

Ή για να φορτώνει μόνο του δημιουργούμε ένα αρχείο στο
/home/{user}/bin/, πχ exkey όπου γράφουμε

#!/bin/bash
sleep 5s
xmodmap /home/{user}/.Xmodmap

Με την εντολή

chmod 755 /home/{user}/bin/exkey
το κάνουμε εκτελέσιμο.
Με το link στο /home/{user}/.kde/Autostart

ln -s ~/bin/exkey ~/.kde/Autostart/exkey

σε κάθε login οι ρυθμίσεις μας θα ενεργοποιούνται.

Το sleep χρειάζεται διότι η εντολή πρέπει να τρέξει
μετά το xkb. Αν το xkb παρεμβληθεί, πχ σε μια αλλαγή
γλώσσας τότε η εντολή

xmodmap ~/.Xmodmap

απαιτείται για να επανενεργοποιηθούν οι ρυθμίσεις μας.
Το παραπάνω μπορεί να γίνεται με το να ανατεθεί σε μια συντόμευση να την εκτελεί,
πχ win+menu.

There will be blood.

2008-03-03T14:32:00.001+02:00

Είναι παράξενο το χώμα από το οποίο είμαστε πλασμένοι. Το πνεύμα που το ποτίζει γεμάτο δαίμονες είναι. Δαίμονες που μας κυνηγούν, μας δελεάζουν, δύναμη και αίγλη τάζοντας για ένα κομμάτι ανθρωπιάς τη φορά. Η απαρχή είναι κάτι απλό, κάτι που τον χαρακτήρα και την ευπρέπεια μας μοιάζει να χτίζει. Μα όσο τους δαίμονες θωρούμε τόσο τους ποθούμε. Στην λάμψη της φλεγόμενης εμμονής μας νιώθουμε τα κομμάτια μας να λιώνουν. "Τούτη τη φορά μονάχα" υποσχόμαστε, συναισθανόμενοι πως ήδη έχουμε ενδώσει σε πιο πολλά. Απέλπιδα από τον αδερφό γραπωνόμαστε, σωτηρία ζητώντας, στην προδοσία του τελευταίου μας καταφυγίου οδεύοντας. Σαν έρθει λοιπόν και τούτη της πικρίας η γεύση, λεύτεροι από ό,τι ανθρώπινο είμαστε, ό,τι αγαπήσαμε να αρνηθούμε, ό,τι μας ταπείνωσε να ματώσουμε, έτσι ώστε τα χείλη μας να δύνανται να ψελλίσουν μιαρά "Τετέλεσται.", θεούς και ιερά σαρκάζωντας,

Είναι συγκλονιστικό να βλέπεις του δαίμονες να μορφώνονται στο πρόσωπο του Day-Lewis, τους νιώθεις να διαπερνούν το δέρμα σου. Ο ρυθμός του τρυπανιού, των πιστονιών της ατμομηχανής είναι ο ρυθμός που επιλέγει ο Anderson για να αφηγηθεί την μετάλλαξη του ανθρώπου σε πίθηκο σαν μια αντίστροφη πορεία του "Οδύσσεια 2001".

Λειψός

2008-02-21T16:14:00.001+02:00

"Κύριε, γιατί είστε λειψός;"

Ο ειρμός των σκέψεών μου ανεκόπη.
Και επειδή η φωνή ήταν παιδική το βλέμμα μου περιπλανήθηκε γύρω μου χαμηλά.

"Κύριε, γιατί είστε λειψός;"Επανέλαβε όταν εστίασα στα μάτια του.

Αν αγόραζα κάτι θα πίστευα ότι δεν έδωσα το αντίστοιχο αντίτιμο. Το πρόσωπο του παιδιού ήταν πολύ σοβαρό για να με περιπαίζει. Μου ερχόταν να το σαρκάσω. Να του πω πως το πρωί που σηκώθηκα έλεγξα πως δεν μου λείπει κανένα μέλος. Άμεσα όμως αγχώθηκα μήπως δεν φοράω κάτι. Τα χέρια μου με ψηλάφισαν και μια ταχεία οπτική σάρωση με καθησύχασε.

Τι εννοεί λοιπόν; Δεν κρατήθηκα και με ειρωνική διάθεση που απεικονιζόταν στο στραβό χαμόγελό μου του πισωγύρισα την ερώτησή του:

"Γιατί είμαι λειψός;"

"Εσείς δεν ξέρετε;" Αντέκρουσε ξαφνιασμένο με απόλυτη σοβαρότητα.

Το ύφος του με εκνεύρισε, κράτησα, όμως, προς τα έξω την ψυχραιμία μου και με μια προσποιητή διάθεση νουθεσίας το παρατήρησα:

"Δεν σου έχουν πει πως το να περιπαίζεις τους άλλους, και μάλιστα τους μεγαλύτερους, είναι αγένεια; "

"Το να λες αυτό που βλέπεις και αισθάνεσαι είναι αγένεια;" Ρώτησε και ανέβασε θλιμμένα τα μάτια προς τον ουρανό.

Δεν έβρισκα άλλο νόημα στη συζήτηση και προχώρησα. Σε απόσταση έξι αναπνοών ασυναίσθητα τα χέρια μου αναζήτησαν τις τσέπες μου σαν να ένιωθαν ότι μου λείπουν τα κλειδιά. Αισθάνθηκα την ανάγκη να γυρίσω να βρω το παιδί, αλλά ήξερα ότι αυτό είχε ήδη χαθεί και εγώ θα έμενα χωρίς να ξέρω τον λόγο λειψός, έτσι τελείωσα την έβδομη αναπνοή μου.

Η δολοφονία του υπερεγώ από το δειλό εγώ.

2008-02-01T10:35:00.000+02:00

Όταν οι επιθυμίες επιζητούν το χειροκρότημα, είναι εφιάλτες σε προβιά ονείρων. Σε τρέφουν, σε κινούν, μορφώνουν το προσωπείο σου γητευτικά, τόσο γητευτικά που μια μέρα στον καθρέπτη σε χαιρετά κάποιος άλλος και εσύ δεν τρομάζεις, θαυμάζεις. Θαυμάζεις τόσο που ο καθρέπτης ραγίζει και εσύ δε βλέπεις πια μία αντανάκλαση μα τόσες όσα τα χέρια που επικροτούν το υπερεγώ σου.

Υπάρχει όμως μια ανωμαλία στην κοσμική εξέλιξη, ένας ελκυστής δειλός που κρύβεται και ρουφά όλη τη προσοχή σου, είναι αυτός που ράγισε τον καθρέπτη, είναι αυτός που κρυβόταν πίσω από το προσωπείο στον καθρέπτη. Είναι αυτός από τον οποίο ζητάς λύτρωση, είναι το δειλό εγώ που ζητά να λυτρωθεί.

Υ.Γ.: Με αφορμή την ταινία "The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford" και όσα ταλανίζουν τελευταία τα φουσκωμένα προσωπεία της ελληνικής επικαιρότητας. Ελπίζω τα παραπάνω παραληρηματικά να καλύπτουν και την κυρία Dianathenes και την πρόσκλησή της.

Ποιός είπε ότι οι στρατιωτικοί δεν τρώγονται με τίποτα;

2008-01-30T14:52:00.000+02:00

Τώρα για το αν είναι πραγματική η φωτογραφία.

Κατανυκτικός καιρός

2008-01-28T15:17:00.000+02:00

Το πρωινό έρχεται με πένθιμες καμπάνες, η κατάλληλη υπόκρουση για τον ουρανό με τα βαριά φαιόσκουρα σύννεφα που αφήνουν μεγάλες ξέρες γαλανού ανάμεσά τους. Υπάρχει μια μυσταγωγία στο σημερινό καιρό. Μια μυσταγωγία που διαπερνά το δέρμα, που ποτίζει το συναίσθημα μέσα από τις ενεδρεύουσες ριπές ανέμου που χτυπούν τα σώματα στις στροφές των δρόμων και τον ήλιο που αρκείται να ζεσταίνει διακριτικά τα πρόσωπα. Σε άλλους καιρούς θα έλεγαν ότι τη μέρα τούτη τα θεία μετέχουν στα ανθρώπινα, στις μέρες μας το ονομάζουμε απλή σύμπτωση. Ό,τι και να είναι, ο καιρός αυτός θα ήταν ταιριαστός για την κοίμηση ενός πνευματικού ηγέτη, αν ο αποχωρών, μέσω λόγου και πράξεων, δεν είχε δείξει ότι επιθυμούσε να είναι ηγέτης σωμάτων και όχι ψυχών.

Περί αξίας

2008-01-21T17:50:00.000+02:00

Μου λες "η αξία του ατόμου έχει σημασία εκεί όπου έχουν ανάγκη την παραγωγικότητά του, εκεί όπου δεν την έχουν ανάγκη, αξία έχει μόνο το μέσο". Σε κοιτώ και γελώ σαν κάθε φορά που διηθώ την πραγματικότητα για να την κάμω ψευδαίσθηση.

Κάλαντα μαζικής κατανάλωσης

2007-12-24T14:14:00.000+02:00

Ξυπνάς 06.00 χτυπάς το ημερήσιο εισιτήριο και ορμάς στους συρμούς. Αν είσαι οργανωμένος έχεις κιθάρες, αρμόνια, αν είσαι ερασιτέχνης το ταπεινό σου τρίγωνο και αν είσαι τεμπελάκος ένα κασετόφωνο. Ό,τι και να κρατάς, όπως και να τραγουδάς, δεν πρέπει ποτέ μα ποτέ να αφήσεις να σε φάει ο ανταγωνισμός. Τι και αν έχουνε κιθάρες και φωνές αγγέλων και εσύ ακούγεσαι σαν ο διάολος που κλαίει τα παιδιά του, θα περνάς αργά και αποφασιστικά από μπροστά τους περιμένοντας το τάλαντό σου, μην δείξεις βαριεστημάρα, απογοήτευση, να τους κοιτάς απαιτώντας την αμοιβή σου. Στο τέλος της ημέρας θα έχεις λεφτά να αγοράσεις το playstation σου και θα έχεις ακόμα να χαρτζιλικώσεις τους γονείς σου αλαφρώνοντας τους από τη δόση του μηνός. Βέβαια αν στροφάρεις λίγο και σε ενδιαφέρει το οικονομικό μέλλον σου έχεις πάρει το πολύτιμο μάθημα ότι η επαιτεία ως προσφορά υπηρεσιών είναι εξαιρετικά προσοδοφόρα.

140 ΠΟΛΥΓΩΝΟ – ΓΛΥΦΑΔΑ

2007-10-30T18:34:00.000+02:00

Ωραία και λοιπόν τι; Τι ενδιαφέρον έχει μια λεωφορειακή γραμμή;

Είναι ένα σχολείο. Τουλάχιστον, για εμένα είναι. Με καθημερινή παρακολούθηση που κυμαίνεται μεταξύ των 45 λεπτών και της 1,5 ώρας ανάλογα την κίνηση.

Στο λεωφορείο αυτό είδα για πρώτη φορά προ λίγων μηνών «συμπαθητική» κοπέλα να κάνει καμάκι όχι σε έναν αλλά σε δύο άντρες και μάλιστα ο δεύτερος να είναι μπροστά στη φάση με τον πρώτο. Μέχρι τότε είχα μόνο ακουστά το φαινόμενο και διατηρούσα επιφυλάξεις, όταν το είδα έγινα believer, ωσότου πριν από μερικές βδομάδες γίνω και παθών.

Στο λεωφορείο αυτό άκουσα για πρώτη φορά 60χρονη γυναίκα να λέει σε μια διαμάχη της με ένα συνομήλικό της περί ενός ανοιχτού παραθύρου «Θα το πω στον οδηγό», έμαθα από μια Ρωσίδα «ορθόδοξη» ότι οι άνθρωποι περισσότερο συσχετίζουν πλέον τον δικέφαλο αετό με την ΑΕΚ παρά με το Βυζάντιο.

Στο 140 διαφωτίζομαι από γυναίκες διαφόρων ηλικιών μέσω των συζητήσεών τους πάνω σε θέματα που ποτέ δε θα με απασχολούσαν. Μαθαίνω από το πώς βολεύει τις γυναίκες να φοράνε τα εσώρουχα, τι δηλαδή πρέπει να έχει και τι όχι, ποια χρώματα προτιμάν στα εσώρουχά τους. Που έχει φτηνά και in ρούχα. Το νόημα που έχει το μπλουζάκι.

Όχι, δε θέλω να κρυφακούω, συνήθως προτιμώ να απορροφώμαι σε ένα βιβλίο ή στις σκέψεις μου, αλλά ο έξω κόσμος λειτουργεί πολλές φορές στη διαπασών και είναι αδύνατο να τον αγνοήσεις.

Είναι ο χώρος που καταλαβαίνω τη ροή του χρόνου.

Η ελαχιστοποίηση των ρούχων στη γυναικεία ένδυση σου λέει πότε αρχίζει το καλοκαίρι και όταν η σάρκα αρχίζει να καλύπτεται πλησιάζει το φθινόπωρο.

Τα αγχωμένα βλέμματα των νέων που ρουφούν τις σημειώσεις προδίδουν τις εξεταστικές περιόδους.

Είναι ο χώρος που αντιλαμβάνομαι και μαθαίνω τους μικρόκοσμους των συνανθρώπων μου.

Αυγουστίνου βίος.

2007-10-26T12:38:00.000+03:00

Τα μάτια του άνοιξαν από λήθαργό βαθύ, τα χέρια του αναζήτησαν τη σοκολατένια άγγελο που τα φτερά της έλιωναν με κάθε τους φιλί. Και όσο το μυαλό του γευόταν τα υγρά της τα φτερά τα δάχτυλα ψηλαφούσαν το γυμνό της το κορμί. Ποτέ δεν του είχε πει το όνομά της, πάντα ερχόταν και τον αγκάλιαζε σαν σε λήθαργο σκέψεών βυθιζόταν. Του ψιθύριζε τους πόθους της και ένα κατάλευκο χαμόγελο πρόβαλε από τα σκοτεινά της χείλη, καθώς τα όνειρά της πρόβαλαν στο χαρτί.

Ο Αυγουστίνος την κοιτούσε θολωμένος, κάπου ανάμεσα στη διέγερση και την φώτιση. Σε αυτήν την κατάσταση ύψωνε το καλέμι του και σμίλευε την πέτρα, την σμίλευε όπως ερωτοτροπούσε. Οι κινήσεις του εναλλασσόταν μεταξύ τρυφερότητας και βίαιων ξεσπασμάτων. Η σκοτεινή του άγγελος οδηγούσε τα χέρια του αποκαλύπτοντας του τι έμελλε μπροστά του να σχηματιστεί, αυτός μόνο ακολουθούσε. Αν τον ονόμαζαν δεινό γλύπτη οφείλονταν σε αυτήν, μία αντανάκλαση του σε αγγελική γυναικεία μορφή.

Η άγγελος είχε καθίσει στα γόνατά του Αυγουστίνου, μαζί σμίλευαν ένα ανδρικό χέρι. Το ένα της χέρι κρατούσε το προσχέδιο και με το άλλο άγγιζε μια το χέρι του που σμίλευε και μια την ακατέργαστη πέτρα. Παρά τη κοινωνία του στη δημιουργία μπορούσε να διακρίνει ότι το άγγιγμα της στο χέρι του ήταν καθαρά καθοδήγησης, ενώ την πέτρα δεν την άγγιζε, την χαϊδολογούσε και όσο οι περιττές φλύδες αποσυρόταν τόσο η αντίθεση μεγεθυνόταν. Η καρδιά του σκίρτησε, το καλέμι κόλλησε, αιωρήθηκε για λίγο μόνο του προτού ο μεταλλικός του γδούπος αντηχήσει στο εργαστήριο.

Το περιβάλλον του εργαστηρίου πάντα θωρούσε τον Αυγουστίνο με μία μίξη θαυμασμού και επιφύλαξης. Η "θερινή παράνοια", όπως την αποκαλούσαν, τους αγρίευε. Τον έβλεπαν να μιλά γλυκά στην πέτρα, να την χαϊδεύει τρυφερά, να θυμώνει, να φωνάζει αγριεμένος, να της γυρνά την πλάτη, με αναφιλητά να της ζητά συγχώρεση. Η κατάσταση του με τον καιρό επιδεινωνόταν, ωστόσο τα έργα του συνάμα αποκτούσαν όλο και μεγαλύτερη πλαστικότητα, ζωή, και κυρίως τα έργα του πουλούσαν. Και όσο τα έργα πουλούσαν όλα τα "θερινά" ήταν αποδεκτά.

Μα από εκείνη τη μέρα που το καλέμι αιωρήθηκε, όλο και περισσότερα αγάλματα έμεναν με μέρη τους βυθισμένα στην πέτρα. Οι ημερομηνίες παραδώσεις αναβάλλονταν και όσο αύξανε η κωλυσιεργία τόσο η ανοχή των προστατών μειώνονταν. Όσο τον πίεζαν τόσο οι κραυγές του ηχούσαν πιο φρενήρεις. Έβλεπαν το καλέμι στο χέρι του να τρέμει, το πρόσωπό του νεκρικό, τα μάτια του να εκκενώνονται πάνω στην πέτρα. Δεν έμοιαζε τις στιγμές εκείνες με δημιουργό, μα με φονιά στιγμές πριν μπήξει το λεπίδι στα σπλάχνα.

Ο Αυγουστίνος πλέον αρνιόταν να δουλέψει. Μονολογούσε τριγυρίζοντας μέσα στο εργαστήριο. Την αποπεράτωση των έργων την ανέλαβαν οι βοηθοί παρά τις αντιρρήσεις του. Έβλεπε όσα αρνήθηκε να αποκαλύψει να λούζονται στο φως. Είδε και το χέρι που είχε αφήσει στην πέτρα απεγκλωβισμένο. Ένιωσε τα μηνίγγια του να πάλλονται, ρίγος διέσχισε το σβέρκο του. Το καλέμι που είχε αρνηθεί ξαναβρέθηκε στη φούχτα του. Οι δρασκελιές του στιβαρές τον έφεραν κοντά στον αντίζηλό του. Το καλέμι υψώθηκε για να μπηχτεί, για να δει ο Αυγουστίνος την άγγελό του να τον κοιτά γεμάτη πόνο και απορία, για να μην νιώσει ο Αυγουστίνος ποτέ ξανά την ηδονή της δημιουργίας.

OpenSuse 10.3

2007-10-17T18:35:00.000+03:00

Έχοντας δοκιμάσει Redhat 8 & 9, suse 9.1 & 10.2 ετοιμαζόμουν να δοκιμάσω Ubuntu 7.10 για να ξεμπερδέψω με την έλλειψη drivers που ταλανίζει κάθε χρήστη linux. Ετοιμαζόμουν με μισή ψυχή γιατί μια ακόμη αλλαγή distribution μου γύριζε το στομάχι. Άντε να μάθεις το καινούργιο περιβάλλον, να προσαρμόζεσαι στις ιδιοτροπίες του κτλ. Ίσως κάποτε η διαδικασία αυτή να είχε την πλάκα της κάποτε αλλά τώρα πλέον όχι. Το opensuse 10.3, η τελευταία μου ελπίδα να παραμείνω σε κάτι οικείο, έμοιαζε ένα απλό retouch του 10.2, καθώς το βασικό που διαφήμιζε η Novell ήταν τα γραφικά του.

Κατέβασα λοιπόν τη 32 bit έκδοση και προκαταβολικά απογοητευμένος άρχισα να τη εγκατάσταση στο Desktop στο σπίτι. Το 10.3 όμως βρήκε τα πάντα, και μερικά όπως η κάρτα τηλεόρασης AverTv 303 λειτούργησαν καλύτερα από ότι στα XP, μόνο η wg311 v2 με ταλαιπώρησε λίγο μέχρι να βρω το acx111-firmware rpm, αλλά από εκεί και πέρα τα 10.3 ήταν γλύκα. Το λειτουργικό δεν είναι μόνο με ένα καλύτερο αισθητικό retouch, αλλά και φορτώνει πιο γρήγορα, είναι πιο clear cut στο ποιους drivers έχει φορτωμένους και ποιους δεν έχει, το yast είναι εκσυγχρονισμένο και χρηστικότερο. Αλλά αυτό που με εντυπωσίασε είναι το φιλικό περιβάλλον τον νεοεισερχόμενο χρήστη. To παρουσιαστικό σε KDE είναι οικείο προς τον χρήστη windows, τα περισσότερα μπορεί να τα χειριστεί από το menu (start στα windows). Η εγκατάσταση πακέτων, προγραμμάτων δεν χρειάζεται ποια rpm -i name.rpm ή sh name.sh καθώς όλα γίνονται με ένα απλό κλικ και το yast αναλαμβάνει από εκεί και πέρα. Κάτι πολύ βασικό κατά την γνώμη μου για τον χρήστη που δε θέλει να μάθει το terminal και να είναι συνέχεια κολλημένος σε αυτό. Ok η Novell απευθύνεται πια στον απλό μη τερματικό χρήστη.

Ενθαρρυμένος από το σπίτι εγκαθιστώ τη 64 bit στην δουλειά όπου τα 10.2 φόρτωναν με την πέμπτη, αφού κόλλαγαν τα USB ποντίκι & πληκτρολόγιο, ενώ η onboard (PM8M2-V) κάρτα γραφικών μου προκαλούσε φοβερή ταλαιπωρία κολλώντας, αλλάζοντας με στοχαστικό τρόπο ρυθμίσεις κτλ. Αλλά και εδώ το 10.3 τα πήγε μια χαρά. Το μόνο που μου μένει πια να βρω είναι πως το softmodem στον Aspire 1307 θα σηκώσει γραμμή, αν το καταφέρω και αυτό θα περάσουν χρόνια μέχρι να ξαναδοκιμάσω άλλο λειτουργικό. Ναι, λατρεύω το ανοικτό λογισμικό και ειδικά όταν αυτό γίνεται όλο και πιο φιλικό προς τον χρήστη.

ΥΓ.: Σε περίπτωση που έχετε προβλήματα με τους οπτικούς σας δίσκους, όπως το να εξαφανίζονται, τότε στο boot βάλτε την επιπλέον εντολή hwprobe=-modules.pata, για περισσότερα εδώ ή εδώ, ή αν δεν λυθεί με το παραπάνω το πρόβλημα δοκιμάστε την εντολή 'noapic nolapic'.

Ο θάνατος ενός ανθρώπου, η γέννηση ενός pop idol.

2007-10-10T13:19:00.001+03:00

Στις 9 Οκτωβρίου σκοτώθηκε ο Che Guevara.
Στις 9 Οκτωβρίου γεννήθηκε ο John Lennon.
Ίσως ο τίτλος να είναι τόσο απλοϊκός.
Ίσως να ήταν, αν με το θάνατό του ο επαναστάτης δεν γινόταν αφίσα, μπλουζάκι, κούπα, αν το πρόσωπό του δεν είχε το ίδιο impact στην αγορά σαν το trademark της coca cola. Ίσως, αν ο Lennon στο μυαλό μας δε ταυτιζόταν με το "imagine", αν δεν φάνταζε ως ένας ειρηνόφιλος ρομαντικός σοφιστικέ τραγουδοποιός, αν ο Lennon δεν ήταν βίαιος καβγατζής, που έσπαγε στο ξύλο τους φίλους του και τις κατά καιρούς συντρόφους του. Ίσως, αν τα όσα "γνωρίζουμε" για αυτούς δεν αφορούσαν το idol icon, αλλά τους ανθρώπους που κρύβονταν πίσω από αυτό.

Αθανάσιου βίος

2007-09-24T18:35:00.001+03:00

Ο Θάνος είχε την εντύπωση πως είχε ήδη πεθάνει πριν 30 χρόνια. Στα 19 του στο Καρπενήσι είχε πιει μερικά ποτηράκια παραπάνω. Στην μηχανή καβάλα κατέβαινε τις στροφές προς Λαμία. Ήταν μια ηλιόλουστη Απριλιάτικη ημέρα. Ο ήλιος παιχνίδιζε τρυπώνοντας μέσα από τις φυλλωσιές. Ο άνεμος χάιδευε το πρόσωπό του και ανέμιζε τα μακριά του τα μαλλιά . Στη μνήμη του έχει κολλήσει πως σιγοτραγούδαγε το "Break on through" αλλά μάλλον είναι κάτι που το προσέθεσε μετά γιατί του κόλλαγε αισθητικά. Τα μάτια του ανοιγόκλειναν σαν να ρουφούσαν τζούρες ζωής. Και είχε ανεβεί τόσο ψηλά που αισθάνθηκε τον εαυτό του να υπερίπταται ενός αυτοκινήτου ερχομένου από την αντίθετη κατεύθυνση. Σαν τον αφύπνισε ο πόνος της πτώσης είδε τη μηχανή του να έρχεται και αυτή από ψηλά να του σπάσει τη λεκάνη.

Δεν ήταν, ίσως, η πρώτη φορά που πέθαινε. Η μάνα του τον βεβαίωνε πως σαν γεννήθηκε ήταν μπλάβος. Είχε αρνηθεί να του δώσει όνομα καθώς ήταν σίγουρη πως θα ξεψυχούσε. Η νοσοκόμα λοιπόν τον έβγαλε λόγω ημέρας Θανάση. Αλλά ούτε και η τελευταία φορά που επανερχόταν. Ως ηλεκτρολόγος είχε αισθανθεί πολλές φορές το ρεύμα να διαπερνά το κορμί του και την καρδιά του να σωπαίνει. Θάνατος και ανάσταση λοιπόν. Με τον καιρό αντιλήφθηκε πως η κάθε επαναφορά του στερούσε κάτι. Στην γέννηση δε μπορούσε να καταλάβει τι του έφυγε. Μα στα 19 έχασε τον ενθουσιασμό για τη ζωή. Όλα κυλούσαν γύρω του γκρίζα, χαρές και λύπες, τίποτα δεν τον συγκλόνιζε. Εκεί οφείλεται μάλλον πως ποτέ του δεν είχε ερωτευτεί. Σε κάποιο θάνατό του έχασε την δυνατότητα για επαφή με τους ανθρώπους και έτσι έμεινε μόνος.

Στα καταγώγια που σύχναζε έλιωνε το μυαλό του και μερικές φορές του έλιωναν το πρόσωπο θαμώνες με τους οποίους την επόμενη θα τα έπινε πάλι. Τα μαλλιά του είχαν υποχωρήσει για χάρη του μετώπου και τα δόντια του είχαν αραιώσει και αυτά. Τη στιγμή που ένα χτύπημα, το οποίο θα είχε στείλει τον καθένα στον αγύριστο, του στερούσε την όρεξη για ποτό και καυγά, συνειδητοποιούσε ότι οι θάνατοί του τον γλίτωναν από περιττότητες. Το είναι του κόσμου μπορεί να περιγραφεί από ένα πολύ βασικό πυρήνα. Η αδυναμία αντίληψης οφείλεται στο ότι με τον καιρό επικάθονται πάνω στον πυρήνα στοιχεία, όπως επιθυμίες, σχέσεις, σχέδια, όπως επικάθεται η σκόνη πάνω στα αντικείμενα. Αν θέλει κανείς να δει τον πυρήνα του είναι πρέπει να φυσήξει πολύ δυνατά.

Ο θάνατος ήταν ο άνεμος που του απεκάλυπτε τη πραγματικότητα του είναι του κόσμου. Και τώρα για άλλη μια φορά ίπταται σαν τότε στα 19 του, και ξέρει πως αν και όλα σκοτεινιάσουν για λίγο, αυτός θα ξανασηκωθεί και η αντίληψή του θα είναι λίγο πιο καθάρια από ότι ήταν πριν. Ρουφά λοιπόν λαίμαργα τζούρες θανάτου πριν την ανάσταση.

Ακαταμπου

2007-09-17T14:12:00.000+03:00

Μια φορά και ναν καιρό ήταν η χώρα του Άκαταμπου.

Στην χώρα του Άκαταμπου είχαν μια σημαία που φοβόταν τον ήλιο, που κυμάτιζε μεσίστια πάνω σε ξεραμένα πεύκα, ενώ γύρω της έκραζαν πολύχρωμοι παπαγάλοι. Είχαν και χελώνες χορευτές, που σαν άκουγαν το κρώξιμο λικνιζόντουσαν στο ρυθμό του πάνω σε σάπια σύκα.

Στην χώρα του Άκαταμπου δεν είχανε φεγγάρι, μόνο μεγάλες γυάλες με γητευτές αγγουριών μέσα. Σαν κινούσαν τον αργόσυρτο μουρμουρητό τους τα αγγούρια φθάνανε ίσα με το στόμα των Ακαταμπουτιανών. Ένα αγγούρι μπροστά στο στόμα θεωρούταν μεγάλο προνόμιο και όλοι το αποζητούσαν.

Αν εσείς βγάζετε νόημα από τα παραπάνω, τότε εγώ μπορώ να καταλάβω πώς καταφέρατε να φθάσετε αυτούς που μας κλέβουν και μας ρημάζουν στο 80% και πώς η αριστερά με 8 και 5% μιλά για ελπίδα.

Plane-T-error

2007-09-12T16:05:00.000+03:00

Μετά την κήρυξη των εκλογών μερικοί κάτοικοι της χώρας μετατρέπονται σε ζόμπι, ή κατά ευφημισμό σε υποψήφιους βουλευτές. Οι υποψήφιοι τριγυρνάνε την χώρα κυνηγώντας τους πολίτες είτε για να τους κάνουν ζομπακολούθους είτε για να τους φάνε τα σωθικά και κυρίως το μυαλό. Μόνο μερικοί ηρωικοί πολίτες καταφέρνουν να ξεφύγουν και κρύβονται στα δάση. Η χώρα φλέγεται, καθώς τα ζόμπι προσπαθούν να εξωθήσουν τους επιζήσαντες από τα πράσινα καταφύγια τους. Όποιοι γλιτώνουν από τις φωτιές καλούνται σε τράπεζες παγίδες όπου με δόλωμα το χρήμα τους εγκλωβίζουν και τους κατασπαράζουν. Η κατάσταση είναι δραματική και η λύση είναι μόνο μία "ή εμείς ή αυτοί".

Choose side αν θες να επιβιώσεις μέχρι τις 16 Σεπτεμβρίου.

Ήξερες ότι; Το παραπάνω ήταν η πρώτη ιδέα για το σενάριο της ταινίας προτού ο Ροντρίγκεζ το αναθεωρήσει ως too splatter ακόμα και για τα δικά του γούστα.

Ήξερες ότι; Ο Ροντρίγκεζ όταν έγραφε το σενάριο είχε στο μυαλό του την δικιά μας Σαρρή για τον ρόλο της Cherry Darling και απογοητεύτηκε δριμύτατα σαν αυτή του απάντησε ότι μπορεί να μετέχει μόνο σε σοβαρές παραγωγές.

Ήξερες ότι; Όλα το παρόν splatter b-post εγράφη μόνο για να ανεβεί στο blog το poster του Planet Terror.

Μικρές ερευνητικές χαρές.

2007-09-11T11:43:00.000+03:00

Όταν ένα πρόβλημα ασυμβατότητας σε έχει κολλήσει στα σκοινιά και κοντεύει να σου αποδείξει ότι μηνών δουλειά πάει για Delete είναι εκστατικό το αίσθημα σαν ξεκολλήσεις από τα σκοινιά κρατώντας την λύση στα χέρια σου. Για κάτι τέτοιους λόγους αξίζει να κάνεις έρευνα, για κάτι τέτοιες μικρές χαρές, μικρές στιγμές φώτισης.

Τρέξε όσο γρήγορα μπορείς: Grails

2007-09-09T11:48:00.000+03:00

Το δίκτυο περνά 2η άνοιξη. Έχεις ιδέες, θες να τις υλοποιήσεις, δεν έχεις λεφτά, θες να βγάλεις, αλλά δεν προλαβαίνεις να ρίξεις στην αγορά την ιδέα σου. Πιστεύεις ότι χρειάζεσαι λεφτά, αλλά δεν χρειάζεσαι. Ξέρεις Java αλλά σου τη σπάει ότι για να φτιάξεις πχ μια στοιχειώδη web εφαρμογή του στυλ: Οργανώνω τα CD μου, οργανώνω τις συνταγές μου, τα βιβλία μου, τις επαφές μου κτλ χρειάζεσαι γύρω στις 5000 γραμμές κώδικα (Java+XML), κατέβασμα πολλών βιβλιοθηκών, σετάρισμα server, ενορχήστρωση των 10+ frameworks που θα χρειαστείς:

Hibernate(period)
Tomcat OR Jetty OR JBoss
Struts(μπλιαχ) OR JSF(double μπλιαχ) OR Tapestry (χμ..) OR WebWork(ουφ)
Spring anyone?
Junit OR TestNG
Tiles OR Sitemesh
MySQL OR Derby OR HSQLDB OR ...
JSPs? Facelets?
REST OR SOAP, JAX-WS OR Axis
Ant OR Maven OR Let Eclipse decide
(Packaging, Deploying, Starting, Stopping, Fixing, Repackaging, Redeploying, Restarting, Restopping, Refixing)+
AJAX? Ας μην γράψω άλλα τόσα μόνο για αυτό το bullet.

Ε, εντάξει το κούρασα δε τα χρειάζεσαι όλα αυτά για να φτιάξεις τα CD σου, από την άλλη πλευρά όμως κατά τη διαδικασία του development κάτι από όλα θα σου λείψει, αλλά θα είναι πολύ σπασμένος για να το κάνεις integrate. Και ίσως αναρωτηθείς "Γιατί δε το έκανα σε PHP;" (και μάλλον θα απαντήσεις ότι το έκανες σε Java γιατί ήθελες να το κάνεις σε Java, έτσι από άποψη).

Δοκίμασε Grails!!! Δε λέω τίποτα περισσότερο, ψάξε το μόνος σου και πες μου.

Φυσικής κοινωνία

2007-09-05T19:18:00.000+03:00

Για να αφομοιωθεί μια ιδέα σήμερα στον χώρο της φυσικής πρέπει να περάσει από ένα χρόνο χαλάρωσης στον χώρο της επιστημονικής κοινότητας. Και δε μιλάμε για απλά "Α, σκέφτηκα κάτι", η ιδέα στον επιστημονικό χώρο σήμερα είναι μια επαρκώς θεμελιωμένη μαθηματικά θεωρία με αρκετά συμβατά ως προς την παρατήρηση στοιχεία. Η αδράνεια αυτή οφείλεται ίσως στο γεγονός ότι "η φυσική σήμερα πάσχει από το σύνδρομο των πολλών προφητών", όπως λέει ένας φίλος-συνεργάτης, "πολλές αποκαλυπτικές ιδέες και μηδαμινός χρόνος για ενδελεχή επαλήθευση". Η αλήθεια είναι ότι η πλειονότητα της εν της φυσικής αδελφών είναι χωμένη στα δικά της ιδιαίτερα λαγούμια και έχουμε χάσει αρκετά τη δυνατότητα επικοινωνίας με τα διπλανά. Έρχεται το προς έλεγχο άρθρο, το οποίο υποτίθεται είναι του πεδίου σου, αλλά άντε να βρεις χρόνο να το διασταυρώσεις αφού εδώ καλά καλά ζορίζεσαι να το καταλάβεις, με συνέπεια πολλές "άκυρες" δημοσιεύσεις να περνάνε ακόμα και σε "έγκυρα" περιοδικά, καθώς επιφανειακά φαίνεται να δουλεύουν. Οπότε, άντε να πιστέψεις ότι ό,τι βγαίνει από το λαγούμι και λάμπει είναι χρυσός.

Φυσικά υπάρχουν και ιδέες των οποίων η βασιμότητα δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί, αλλά ούτε και να απορριφθεί. Τότε είναι που δημιουργούνται οι αντιμαχόμενες φατρίες με φύλαρχους γκουρού. Σε μια σύγκρουση φατριών δεν υπάρχει έλεος, οι μάχες πάνε μέχρι εσχάτων. Και το φαινόμενο φατρίες δεν είναι η εξαίρεση στον κανόνα, είναι ο κανόνας. Οι Μακτέτοιοι ενάντια στους Μακάλλους και ίσως ενάντια στους Μακέταιρους μέχρι που ή είτε το λάβαρο ιδέα θριαμβεύσει είτε σπάσει κάτω από το βάρος των αποδείξεων, αυτό στην ευγενή μορφή σύγκρουσης, ή η μία φατρία καταφέρει να εξοβελίσει από την επιστημονική κοινότητα την άλλη μέσω πολιτικοοικονομικών μεθόδων στην περίπτωση της ανίερης μορφής σύγκρουσης. Ναι, ναι, τα φράγκα "to rule them all".

Η κατάσταση έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο που ακόμα και το αυτονόητο χρειάζεται έγκριση από τον πάπααρχο του κάθε λαγουμιού ή της φατρίας. Μπορεί ο Α να πεισθεί και να αποδέχεται τα επιχειρήματά του Β, αλλά για να τα ασπαστεί απαιτείται η ευλογία του topic γκουρού, μέχρι τότε όλα παραμένουν στο "Hmm, it sounds interesting..." και το μόνο "but" είναι και ο τάδεαρχος τι λέει "about that". Εν ολίγοις η φυσική σήμερα δεν βασίζεται ενδεχομένως στο πιο κοντινό στην αλήθεια αλλά στο πιο αποδεκτό από την κοινότητα και κυρίως τους πάπααρχος της φυσικής ως αλήθεια.

Χαζοαπορίες

2007-08-29T17:54:00.000+03:00

Γιατί οι δυνάμεις καταστολείς τις τελευταίες μέρες έχουν κάνει πολύ αισθητή την παρουσία τους στο κέντρο της Αθήνας; Γιατί οι δυνάμεις αυτές, εφόσον ήταν και είναι διαθέσιμες δεν εστάλησαν ή στέλνονται να καταστείλουν κάτι άλλο πλην ανθρώπων; Στο πάνω κάτω με το χέρι δεν είναι εξειδικευμένες; Με ένα κλαδί στο χέρι και μια μικροεστία μπροστά τους δε θα ήταν πιο χρήσιμες; Γιατί λοιπόν στέκονται με μια φραπεδιά στο χέρι περίλυπα βαριεστημένες και για να σπάσουν την ανία αναγκάζονται να παίζουν πού και πού κυνηγητό με τους Εξαρχειώτες; Γιατί να μην θαυμάσουμε τα ηρωικά παιδιά των ΜΑΤ με προτεταμένες τις ασπίδες τους σε μη μολότοφ φλόγες;

Στις 19.00 λοιπον σήμερα

2007-08-29T12:16:00.000+03:00

Δυσαρμονία και Java

2007-08-11T01:08:00.000+03:00

Πολλά συμβαίνουν τελευταία στο χώρο της Java. Γνωρίζοντας ότι δεν έχω διαβάσει τα πάντα σχετικά με τη διαμάχη Apache/Sun, θα καταγράψω ότι έχω καταλάβει προκαλώντας εμπειρότερους να με διορθώσουν και ενδεχομένως να με συμπληρώσουν από τη μια, και από την άλλη ίσως λύσω κάποιες απορίες σχετικά με το θέμα για κάποιους άλλους.

Όλα ξεκινάν από την πεισματική άρνηση της Sun να χαρίσει την Java στο community (σαν open source), κάποια στιγμή στα τέλη του '90 (και γιατί να το έκανε άραγε). Το δικαιολογημένο επιχείρημα ήταν ότι δεν ήθελε να κατακερματιστεί η πλατφόρμα σε δεκάδες Javες που καμιά μεταξύ τους δε θα ήταν συμβατή. Από την άλλη όμως παίρνει feedback και να ενσωματώνει κώδικα από το community.

Τέλοσπάντων φτάσαμε στο 2007 και η Java είναι πλέον open source, με σκοτεινή εξαίρεση κομμάτια κώδικα τα οποία έχει κάνει license από τρίτους οι οποίοι δεν είναι διατεθιμένοι να τα μοιραστούν για όλους. (τελεία).

Εκτός από τη Sun υπάρχουν και άλλες εταιρείες που φτιάχνουν Java, εδώ και καιρό μάλιστα (most notably η ΒΕΑ). Για να μπορεί όμως η BEA να πουλήσει το προϊόν της σαν Java πρέπει να δώσει ένα σκασμό λεφτά στη Sun για να της δώσει η Sun ένα λογισμικό (το infamous JCK ή Java Compatibility Kit) το οποίο θα κρίνει αν το implementation της ΒΕΑ είναι συμβατό με τις προδιαγραφές της Java. Αν περάσει το τεστ, τότε μπορεί να πουλήσει και η ΒΕΑ το λογισμικό της σαν Java και να το σταμπάρει και με την κούπα του αχνιστού καφέ.

Αυτό το λογισμικό το δίνει πλέον δωρεάν η Sun σε ακαδημαϊκούς ή μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς. Το θέμα είναι όμως ότι και να περάσεις τα τεστ, αν είσαι στη κατηγορία του ακαδημαϊκού ή μη κερδοσκοπικού οργανισμού, αν δεν έχεις στηρίξει τη δουλεία σου στη Java της Sun, όπως αυτή την άνοιξε για τον κόσμο σαν OpenJDK, τη στάμπα ότι αυτό που έφτιαξες είναι Java δεν την παίρνεις.

Ο πιο σοβαρός open source οργανισμός που είχει προσφέρει στo οικοσύστημα της Java είναι με μεγάλη διαφορά ο ASF (Apache Software Foundation). Ο ASF λοιπόν, αποφάσησε να φτιάξει το δικό του implementation της Java, το περίφημο Harmony. Έλα όμως που ακόμα και τα τεστ να περάσει (χωρίς να πληρώσει τίποτα) το Harmony δε πρόκειται να λέγεται Java (για το λόγο που είπαμε παραπανω). Βλέπετε μια αδικία εδώ ή μου φαίνεται;

Ο ASF πλέον όμως έχει πολύ δύναμη στο χώρο της Java. Ως ένα βαθμό μπορεί να επηρρεάσει της εξελίξεις των προδιαγραφών της Java (τα JSR). Αποφασίζει λοιπόν να μπλοκάρει την εξέλιξη της Java θέτοντας veto στο άνοιγμα νέων προδιαγραφών, ξεκινώντας απο spec της JEE6. Το προφανές επιχείρημα είναι "Όχι πια όλα της Sun". Σωστό; Ανώριμο;

Τελικά η Java τί είναι; Specification με το JDK της SUN σαν reference implementation, ή ένα οpen source but do not touch προϊόν;

Αυτοί είναι κάποιοι σκόρπιοι προβληματισμοί μου τελευταία, που φοβάμαι όμως ότι δε θα προβληματίσουν ιδιαίτερα την παρέα μου..

Ενδιαφέρουσες ερωτήσεις του στιλ 1) Γιατί να χαρίσεις κάτι; 2) Και τι έγινε που δεν έχεις τη στάμπα Java αν είσαι 100% συμβατός, 3) Αφού στο δίνουν τζάμπα το JCK γιατί δε το παίρνεις; 4) Γιατί χρειάζονται πάνω από μια Java implementations;
είναι πέρα για πέρα ευπρόσδεκτες αν και νομίζω ότι δε θα μπορώ να απαντήσω με τρόπο που θα γινόμουν κατανοητός ή θα έπειθα.

Η τέχνη της υποκριτικής οικολογίας(updated)

2007-07-28T12:21:00.000+03:00

-1-

Ο Δήμος Δάφνης αποφασίζει να βάλει κάδους ανακύκλησης χάρτου. Κάποιοι αποφασίζουν πως θα τιμήσουν την κίνηση αυτή του Δήμου και αρχίζουν να συσσωρεύουν το ανακυκλώσιμο χαρτί και να διανύουν ένα κομμάτι δρόμο παραπάνω. Πολλές φορές ο κοντινός κάδος είναι γεμάτος οπότε ο δρόμος γίνεται λίγο μακρύτερος, κάτι που γεμίζει τους κάποιους με χαρά αφού σημαίνει πως συμμετέχει ενεργά και άλλος κόσμος. Ο Δήμος στην τρελή χαρά μάλλον συγχέει τους ανακυκλωτές δημότες του με προσκόπους και αποφασίζει να τους διασκεδάσει με το παιχνίδι του κρυμμένου θησαυρού. Οι κάδοι συνεχώς μετακινούνται και μερικοί είναι τόσο καλά κρυμμένοι που εξαφανίζονται. Αλλά ο δημότης-πρόσκοπος πρέπει να καταλάβει, στο σημείο αυτό, ότι ο Δήμος ανησυχεί για την κοινωνικοποίησή του και λιγοστεύει τους κάδους έτσι ώστε άτομα με τις ίδιες ανησυχίες να έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να συναντηθούν και να ανταλλάξουν ενδεχομένως τηλέφωνα. Ώσπου τελευταία ο Δήμος εξαφάνισε τελείως τους κάδους και μείναμε με τα χαρτιά στο χέρι μη ξέροντας τι να τα κάνουμε. Μήπως ο Δήμος μπορεί να δώσει μια υπόδειξη πώς παίζεται αυτό το καινούργιο παιχνίδι;

-2-

Μετά την καταστροφή του εθνικού δρυμού της Πάρνηθας ξεχύθηκαν ΠΑ.ΜΕ., ΣΥ.ΡΙΖ.Α., Κ.Ο.Ε. κ.ά. με αφίσες να ευαισθητοποιήσουν οικολογικά τον κόσμο. Ωραία οι αφίσες αναρτήθηκαν, ο κόσμος ενημερώθηκε, τώρα πότε ο καλός ο Κνίτης, Δικτυάς ή ό,τι άλλο μέλος των ευαισθητοποιημένων κομμάτων θα ξεχυθεί στο δρόμο να μαζέψει τις αφίσες, και ενδεχομένως κανα Ριζοσπάστη, Αυγή, Εποχή, να κάνει καμιά ανακύκληση; Ή η οικολογική συνείδηση σταματά στην πάρλα της ενημέρωσης, μετά έχει σειρά η παραλία και τα φεστιβάλ;

-3-

Σύμφωνα με την κυβέρνηση το πάρκο του Ελληνικού πρέπει να αυτοχρηματοδοτηθεί, αλλιώς δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί, για αυτό μέρος του παλιού αεροδρομίου πρέπει να δοθεί για οικοπεδοποίηση. Γεννιέται λοιπόν η απορία, μήπως όταν θα αναδασώνεται ο δρυμός της Πάρνηθας θα δοθεί μέρος του σε οικολογικά ευαισθητοποιημένους ιδιώτες για να αυτοχρηματοδοτηθεί και αυτό το έργο;

Υ.Γ. : Υπήρχε και τέταρτη παράγραφο για τον Δήμο Αργυρούπολης, αλλά τελικά οι κάδοι ανακύκλησης (η αιτία της μομφής) βγήκαν μαζί με το post στη δημοσιά. Οπότε αντί της επικριτικής παραγράφου ένα ζήτω για τον δήμο.

Περί ορθολογισμού και ηθικής,

2007-07-23T16:46:00.000+03:00

"With Major Lawrence,
mercy is a passion.
With me, it is merely good manners.
You may judge which motive
is the more reliable."

From "Lawrence of Arabia" (1962)

Βασικός στόχος του παιδαγωγού είναι να μυήσει τους μαθητές στον ορθολογισμό, να τους μάθει να αναλύουν, να επεξεργάζονται και βάσει της λογικής τους να συμπεραίνουν. Όχι, το παραπάνω δεν πράττεται για να τους δειχθεί ο "επιστημονικός" τρόπος αντίληψης, αλλά γιατί το χρέος του παιδαγωγού είναι να διαπλάθει ανθρώπους ικανούς να διακρίνουν το χρηστό από το άχρηστο.

Κάποιος θα το ονόμαζε αυτό ηθική, αλλά στην ηθική απλά μιμούμαστε δεν έχουμε συνάγει γιατί το ένα είναι καλό και το άλλο κακό. Ο ηθικός δεν λειτουργεί με το διότι και το άρα, αλλά με το πρέπει.
Αντίθετα στην ορθολογιστική προσέγγιση όλα υποτάσσονται στην αιτιολόγηση.

Η αιτιολόγηση στον ορθολογιστή από κάποιο σημείο και μετά αφομοιώνεται τόσο που γίνεται αυτόματη όπως η αναπνοή, αυτή την μετάλλαξη αρέσκομαι να την ονομάζω αισθητική. Στην αισθητική η επεξεργασία πλέον γίνεται με "υποσυνείδητο" τρόπο, ο λόγος πλέον λειτουργεί χωρίς να τον επικαλεστούμε. Προσοχή η αισθητική δεν είναι άλογη και βαθιά παγιωμένη στον κάτοχό της συνήθεια, όπως είναι η ηθική, αλλά μια δυναμική διαδικασία που αναλύει συνέχεια δεδομένα και προσαρμόζεται σε αυτά.

Ο αείμνηστος δάσκαλός Ν.Β. υποστήριζε: "Ο ορθολογιστής είναι ηθικός άνθρωπος." εννοώντας μάλλον σωστός-καλός άνθρωπος, ωστόσο έτσι άθελά του ισοπέδωνε την δια επιλογής "καλοσύνη" του ορθολογιστή με την ενοχική του ηθικού. Πώς, όμως, μια πράξη ορθή πεπραγμένη βάσει του ήθους δίνει αξία στον άνθρωπο, όταν αυτός απλά ακολουθεί μια συνήθεια; Και αντίθετα πώς ένας άνθρωπος έλλογος θα μπορούσε να επικαλεστεί ποτέ τη συνήθεια για να αμβλύνει τις ευθύνες από τα συνεπάγεται του λάθους του;

Με τις φλέβες μου να πάλλονται.

2007-07-18T12:32:00.001+03:00

Με το "New Dawn Fades" στη διαπασών να ξεσχίζει τον αέρα γύρω μου, ορμώ στη στροφή. Ξεχνώ ό,τι είμαι, ό,τι ποθώ, δεν υπάρχει τίποτα παρά μόνο ο αέρας που σχίζω και χαράζει το πρόσωπό μου. Τα μάτια καθάρια, υγρά και εγώ ορμώ να τυλιχτώ στις φλόγες. Πίσω από τα αυτιά μου νιώθω τις φλέβες μου να πάλλονται και εσύ ρωτάς τι σημαίνουν όλα αυτά για εσένα. Σε ρωτώ και εγώ, γιατί όταν είμαι ευτυχισμένος ο λύκος βρυχάται μέσα μου έτοιμος να κατασπαράξει; Γιατί αποζητώ την καταστροφή για ό,τι με κόπο και σύνεση χτίστηκε; Γιατί όταν το συναίσθημα με έχει κατακλύσει νιώθω τον πάγο να ξεχειλίζει από το βλέμμα μου; Ποιος παραλογισμός με τραβά να σαρκάσω, να πληγώσω ό,τι αγαπώ; Και πριν με πάρει η στροφή στέκομαι και σε κοιτώ. Βλέπω την αντανάκλαση μου στο πρόσωπό σου να μου χαμογελά με την ίδια ειρωνεία που νιώθω σχηματισμένη στα δικά μου χείλη. Και τότε ο λύκος χάνεται και το χαμόγελο γίνεται αγκαλιά, αγκαλιά ικανή να χωρέσεις ολάκερη μέσα.

Ένας απλός άνθρωπος

2007-07-13T14:01:00.000+03:00

Ο Stanislav Petrov είναι ένας απλός άνθρωπος, είναι τόσο απλός που δε θα τον γράψει η ιστορία. Παρότι χωρίς αυτόν ιστορία δεν θα υπήρχε μετά το 1983, θα τον ξεχάσει γιατί έκανε κάτι πάρα πολύ απλό. Σκέφτηκε πριν ενεργήσει, σώζοντας έτσι ό,τι αναπνέει στον κόσμο αυτό. Ναι, δεν έστειλε στρατούς σε πεδία μαχών, ούτε έκανε κανένα φοβερό θαύμα, απλά σκέφτηκε και αυτό δεν είναι κάτι που καταγράφεται στην ιστορία.

Υ.Γ.1: Τον Stanislav τον ανακάλυψα χάρη σε έναν "Ινδό".
Υ.Γ.2: Το σλαβικό όνομα Stanislav σημαίνει αυτός που αποκτά δόξα.

Ακατάληπτο No3 (Albert's cut)

2007-07-04T14:14:00.000+03:00

Από τη "κομμουνιστική" Κίνα ως την καπιταλιστική Βραζιλία αλυσίδες άρχισαν να ξανακούγονται σε μαζική και συστηματική κλίμακα. Και αν νομίζετε ότι είναι εξωτικά τα μέρη αυτά, θυμηθείτε τις αλλοδαπές που εκδίδονται φυλακισμένες σε διαμερίσματα δίπλα σας ή τους εργάτες που στέλνονται από εκεί που ήρθαν σαν έρθει η ώρα να πληρωθούν. Αχ, πόσο μου αρέσει η δυναμική της ελεύθερης αγοράς. Αδημονώ για την ώρα που ένα σετάκι αλυσίδων θα τυλίγει και τα δικά μας πόδια. Άντε λοιπόν και στα δικά μας.

Ο θείος Αλβέρτος πριν από 58 χρόνια είχα αναρωτηθεί "Why Socialism?" και αν αντικαταστήσετε στο κείμενο το "pure capitalism" με το νεοφιλελευθερισμός είναι up to date. Εμμέσως χρωστώ την ανακάλυψη αυτού του κειμένου στον κύριο lazopolis.

Ακατάληπτο No2

2007-06-27T13:23:00.000+03:00

Βρίσκομαι σε χώρο του δημοσίου, μας κλείνουν τον κλιματισμό για εξοικονόμηση ενέργειας και μας στέλνουν σπίτι. Μου δημιουργείται η εξής απορία, σε ένα γραφείο που στεγάζει 4 άτομα λειτουργεί 1 κλιματιστικό, όταν όλα αυτά τα άτομα πάνε σπίτι πόσα κλιματιστικά θα λειτουργήσουν; Μια χοντρική εκτίμηση είναι τουλάχιστον 4. Άρα εξοικονομούμαι ενέργεια κλείνοντας ένα κλιματιστικό και ανοίγοντας 4;

Μήπως αντί να στέλνουμε τους εργαζόμενους σπίτι θα έπρεπε αντ' αυτού να τους αφήνουμε να παραμένουν στον χώρο εργασίας μέχρι αργά; Και εν γένει μήπως θα έπρεπε να συγκεντρώνουμε όσους περισσότερους σε δημόσιους κλιματιζόμενους χώρους και όχι να τους διασπείρουμε;

Ακατάληπτο

2007-06-26T00:08:00.000+03:00

Άγγελοι προδίδουν ένοχα μυστικά,
ηδονίζονται σαν ουλές κάτω από ακροδάχτυλα
γευόμενοι αίματος αλμύρα , σαρκός ιδρώτα,
οσμή πόθων και αγκομαχητών.

Και εσύ μόνε μου διαβάτη
ποιόν ονειρεύεσαι τη νύχτα;
ποθείς και εσύ σκονισμένους παραδείσους;
κήπους που το ξερό θυμάρι κυριαρχεί;

Θυμάσαι το γέλιο της;
σε κυνηγά ακόμα το άρωμά της;
ήσουν εσύ ή άλλος που την γευόταν;
φώναζε το όνομά σου σαν την έπαιρνε η λήθη;

Γλυκέ άγγελέ μου εσύ ποιόν καλείς τη νύχτα,
σαν όλα γύρω σου συστρέφονται,
σαν περνούν τα πάθη σου των πόρων σου την πόρτα;
ποιόν, σαν όλα γύρω σου μέσω του έρωτα ωσμωθούν;

Οδηγός καθημερινής αστικής καλοπέρασης.

2007-06-17T04:40:00.000+03:00

Λατρεύω σαν ξεκινώ την μέρα μου να στέκομαι αριστερά στις κυλιόμενες σκάλες. Είναι το ίδιο απογειωτικό με το να στέκομαι ακριβώς μπροστά στην πόρτα κοιτώντας σας ενοχλημένα σαν θέλετε να αποβιβαστείτε. Χώνομαι μέσα προτού βγείτε, σας σκουντώ, σας πατώ και το καλύτερο απ' όλα σας χώνω τα δάχτυλά μου στα παΐδια. Και αν νομίζετε πως θα καθίσετε πριν από εμένα, γελιέστε, γιατί εμποδίζω το πέρασμα σας με το σώμα μου ενώ χτυπώ το εισιτήριο. Όταν μου ζητάτε ευγενικά το αυτονόητο αντικρούω τσαμπουκαλεμένα, γιατί αν είχατε δίκιο θα το διεκδικούσατε και εσείς με τσαμπουκά. Και εν κατακλείδι επειδή μου βρωμάτε και δε σας αντέχω, παίρνω καλύτερα το αυτοκίνητό μου, όπως και εσείς εξάλλου. Σαν μποτιλιάρουμε τους δρόμους και κορέσουμε τον αέρα με καυσαέρια, μου έρχεται κραυγή με αχαλίνωτη ορμή: Ναι, ναι, έτσι γουστάρω, έτσι, να ακούω τα φρένα μας να τρίζουν.

Τριαντάφυλλο.

2007-06-06T12:02:00.000+03:00

Ένα τριαντάφυλλο κόπηκε το σούρουπο.
Το κεφάλι του βυθίστηκε προς την άσφαλτο.
Στη στάση αγαλλίασε κοιτάζοντας προς την δύση.
Κειτόμενο σε κάθισμα του λεωφορείου,
αφέθηκε στον παφλασμό των ποικίλων γλωσσών ,
μα στο μετρό δεν είχε σημασία ποίας γλώσσας
ήταν η κάτοχος του βλέμματος που το αγκάλιαζε.
Όλα τα βλέμματα αποζητούσαν το ίδιο,
λίγο από την ομορφιά του συμβολισμού του.
Αισθάνθηκε σαν να ερωτοτροπεί με όλες.
Ένιωσε πως έπρεπε να χαροποιήσει την καθεμία.
Ένοχο αποζητούσε να κρυφτεί.
Ψιθυρίζοντας: "Προορίζομαι μόνο για μία.",
κάθε φορά που οι γυναικείες ματιές το ξετρύπωναν.
Και εντέλει δόθηκε στη λάθος μία.

Υ.Γ.: Ποίο είναι λοιπόν το ηθικό δίδαγμα;

Ημισέληνος με αστέρι: Σύμβολο ιστορικής ειρωνείας.

2007-05-31T21:04:00.001+03:00

Πριν μας μάθουν να εχθρευόμαστε το σύμβολο της "ημισελήνου με αστέρι", επί εκατονταετίες οι πρόγονοί μας τo λάτρευαν, είτε ως σύμβολο της Άρτεμης, πολιούχου της πόλης του Βυζαντίου, είτε αργότερα ως σύμβολο της Παναγίας, στα χρόνια του Βυζαντίου.

Ήταν σύμβολο των Ρωμαίων σε ανάμνηση νίκης κατά των Γότθων, σύμβολο των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων.

Την ημισέληνο με αστέρι είχε ως έμβλημα o Ριχάρδος ο Ι, ο "Λεοντόκαρδος", ενώ αιματοκυλούσε στην τρίτη σταυροφορία τον ισλαμικό κόσμο.

Αλλά τέτοιες λεπτομέρειες δεν πρέπει τις μαθαίνουμε στα σχολεία, καθώς η ειρωνεία είναι κάτι ανώτερο, είναι κάτι που πρέπει να το ανακαλύπτει ο καθένας μόνος του.

Αμεροληψία (updated)

2007-05-29T13:12:00.000+03:00

Όταν εμποδίζεις μια αντιτιθεμένη φωνή να εκφραστεί κερδίζεις;
Αν ήσουν στη δική της θέση πώς θα το ονόμαζες;
Ποία τα όρια της αυτοάμυνας και της κατάχρησης εξουσίας;
Και εσείς γιατί επικροτείτε;

The Fletcher memorial home.

2007-05-26T12:36:00.000+03:00

Στην εξέγερση της Ουγγαρίας το '56,
οι πολίτες τύλιξαν σκοινιά γύρω από το λαιμό του 9μετρου μπρούντζινου αγάλματος του Στάλιν.
Εκατοντάδες τα τράβηξαν για να βρεθεί το άγαλμα στο έδαφος.
Στο βάθρο, ωστόσο, παρέμειναν οι δίμετρες στρατιωτικές μπότες του Στάλιν.
Το άγαλμα μεταφέρθηκε στο Εθνικό Θέατρο όπου οι πολίτες το διέλυσαν,
όπως διέλυσε λίγο αργότερα την εξέγερση των πολιτών
ο Νικίτα Χρουστσόφ,
επικριτής και διάδοχος του Στάλιν.

What an omen for those who believed in such things!
It is not much use getting rid of one man.
Another will always fill his boots.
You must get rid of the need for rulers.

- Andy Anderson -

The crimson idol.

2007-05-24T18:15:00.000+03:00

"Be careful what you wish for -
it might come true,
for the face of death
wears the mask of the King of Mercy."

Όταν κοιτάς στον καθρέπτη ποιον βλέπεις;
Ταυτίζεται η αντανάκλαση μαζί σου;
Είναι αντανάκλαση πόθων, είναι πορφύρα;
Σαν κοιτάς στου ειδώλου σου τα μάτια, αυτό ποιόν κοιτά;
Ίσως αφιερωμένο.

Πρώτων βημάτων αγανάκτηση

2007-05-22T16:25:00.001+03:00

PC: Biiipp, Biippp Error
g. : #@%$#$^#$!!!

Μπορεί να μου εξηγηθεί γιατί μέχρι να εξοικειωθείς με τις procedure, διάρκειας συνήθως 5 min, στον υπολογιστή πρέπει να έχεις ξοδέψει 5-8 ώρες (αν είσαι τυχερός) αναζητώντας πληροφορίες, δοκιμάζοντας, επανακινώντας, αποτυγχάνοντας και βρίζοντας;

Με αφορμή τα πρώτα μου βήματα στον κόσμο του Tomcat και της JSP.

Αποστακτηρίου διάλογος

2007-05-20T09:42:00.000+03:00

Χ.: Οι ιδέες δεν σκοτώνονται με σφαίρες,

g.: αλλά με άρτο και θέαμα.

Ελέχθησαν κατά την πόση κρητικής τσικουδιάς.

ταραραρα

2007-05-08T21:11:00.000+03:00

Οι γόνοι των πράξεών είναι δραματουργικές ατέλειες που ελίσσονται για να ξεπεράσουν τον εαυτό τους. Aλλάζουν προσωπεία καυχώμενες πως παραμένουν πάντα οι ίδιες. Σαλτιμπάγκοι επί σκηνής που σε κάθε τους ψέμα ακούγεται ένα κουδουνάκι. Μορφάζουν στον καθρέπτη. Τρέμουν για το είδωλο της μορφής που σχηματίζεται στα βλέμματα των περαστικών.

Χτύπος καρδιάς, εκπνοή και με μία τούμπα μπροστά από τη αυλαία.

Όχι δεν είμαι εδώ για να ευχαριστώ. Είμαι εδώ γιατί έτυχε, γιατί κάτι ξεκίνησε χωρίς λόγο και συνεχίζει να κυλά. Σκοπός 0. Με λένε μέλλον.

Κουδουνάκι. Δύο τούμπες βαθιά εισπνοή.

Εντάξει με λένε πόνο. Όχι μην παρεξηγήσετε με την καλή έννοια είναι ο πόνος. Πόνος σημαίνει είμαι ζωντανός. Σημαίνει αισθάνομαι. Σημαίνει έργο. Σημαίνει ζωή. Ο πόνος είναι το παν.

Κουδουνάκι. Εμπρόσθια χειροκυβίστηση με ανάποδο τελικό σάλτο. Υπόκλιση.

Ο πόνος είναι ο γεννήτορας του γέλιου. Το γέλιο είναι ο γεννήτορας του κόσμου. Ο πρώτος ήχος στον κόσμο ήταν ένα χαχανητό.

Κουδουνάκι. Ανάποδη χειροκυβίστηση. Πλατύ χαμόγελο.

Ο πρώτος ήχος στον κόσμο ήταν ένα μουγκρητό ηδονής. Έτσι αρχίζουν όλα. Μετά γίνονται τραγούδι που μεταπηδά από στόμα σε στόμα σαν δύο γλώσσες χαϊδευτούν.

Σιωπή. Η αυλαία σηκώνεται.

Υ.Γ.: Η αναζήτηση νοήματος στο παρόν κείμενο δεν έχει νόημα.
Κουδουνάκι.

Προτάσεις για βελτίωση του ΑΣΕΠ των εκπαιδευτικών.

2007-04-12T18:37:00.000+03:00

Δίνοντας ΑΣΕΠ συνειδητοποίησα ότι την βρίσκω με τις εξετάσεις. Ανεβαίνει η αδρεναλίνη. Το μυαλό συμπιέζεται και βγάζει συμπεράσματα για θέματα που υπό κανονικές συνθήκες θα απαντούσα δεν γνωρίζω. Πρέπει να παραδεχτώ ότι τις εξετάσεις άρχισα να τις απολαμβάνω μετά τον στρατό, πριν ήταν κάτι που με ενοχλούσε ιδιαίτερα. Με το τέλος του μεταπτυχιακού σχεδόν ορκιζόμουν ότι δε θα "ξανάδινα", είχα σιχαθεί το σύστημα διαβάζω για να δώσω.Ωστόσο εξετάσεις γνώσεων πάνω στην ειδικότητά σου, όταν ειδικά δεν έχεις επενδύσει ιδιαίτερα πάνω τους χρήματα και χρόνο, είναι όπως ένα τηλεπαιχνίδι γνώσεων όπου πας μόνο για να κερδίσεις και δεν έχεις τίποτα να χάσεις.

Το παιχνίδι αυτό, όμως, έχει κάποια ελαττώματα. Ένα από τα βασικά είναι ότι δε σε ανατροφοδοτεί άμεσα για το ποια είναι η κατάστασή σου στο παιχνίδι, ποιοι είναι οι πόντοι που έχεις κερδίσει δηλαδή. Άλλο είναι να σου πει κανείς: «Μόλις εξασφαλίσατε την εγγραφή σας στο πίνακα Β των αναπληρωτών, επιθυμείτε να συνεχίσετε για να διεκδικήσετε τη μονιμότητα. Αν συνεχίσετε, όμως ενδεχομένως να χάσετε την εγγραφή στον πίνακα» ή «Συγχαρητήρια μόλις μπήκατε στους διορισθέντες, θέλετε να συνεχίσετε και να ρισκάρετε το διορισμό σας για να διεκδικήσετε την πρώτη θέση που οδηγεί στον τόπο επιλογής σας;» και άλλο να διαπιστώνεις τι έκανες μετά από κάτι μήνες.

Εδώ έρχεται και το δεύτερο ζήτημα, δεν παράγει καθόλου θέαμα. Βλέπεις πολλά σκυμμένα κεφάλια να γράφουν μανιωδώς. Ο ανταγωνισμός υποβόσκει αλλά ο κάθε παρατηρητής θα βαριόταν. Προτείνω λοιπόν όταν κάποιος περνάει ένα φράγμα πόντων, αυτό να ανακοινώνεται, και όποιος συναγωνιζόμενος, θέλει, να καλεί τον "εξυπνάκια" σε μια κόντρα δύο ατόμων. Σε περίπτωση νίκης του διεκδικητή αυτός λαμβάνει τους πόντους του "εξυπνάκια" και να τον πετάει εκτός διαγωνισμού, σε περίπτωση ήττας του ο "εξυπνάκιας" παίρνει 50% παραπάνω σερ πόντους και πετάει εκτός τον διεκδικητή. Μια σύγχρονη πολιτισμένη έκδοση των μονομάχων.

Μια και αναφέρθηκα σε αρένα, θα ήθελα να επισημάνω ότι στο παιδαγωγικό τους κομμάτι οι εξετάσεις είναι τελείως άσχετες με την πραγματικότητα. Η απάντηση αν ο διαγωνιζόμενος κάνει για παιδαγωγός στην δευτεροβάθμια μπορεί να βρεθεί ως εξής: παίρνετε 20 εφήβους, 10 αγόρια που παίζει η αγαπημένη τους ομάδα στον τελικό εκείνη την ώρα και 10 κορίτσια τα οποία μόλις έμαθαν ότι στο "Α" very in κατάστημα έχει μπλουζάκια σε εκπληκτικές τιμές και βάζετε τον καθηγητή να διδάξει οτιδήποτε για μια ώρα. Αν μετά το πέρας της ώρας το 10% της τάξης έχει καταλάβει την ύλη και ο καθηγητής είναι σώας τας φρένας και τα παιδιά χωρίς μώλωπες σημαίνει ότι έχει τα προσόντα για καθηγητής.

Περί χαρακτήρα.

2007-03-29T16:00:00.000+03:00

Ο όμορφος χαρακτήρας δεν είναι προνόμιο των «καλών» ανθρώπων. Ένας καλός άνθρωπος μπορεί να είναι αδιάφορος ακόμα και αντιπαθής. Η ομορφιά ενός χαρακτήρα έγκειται στην αρμονία του, στο πως τα επιμέρους γνωρίσματα του έχουν συνδυαστεί μεταξύ τους, στις συμμετρίες και στις ασυμμετρίες τους. Μοιάζει ο χαρακτήρας να είναι προϊόν μιας μαθηματικής κατασκευής, που αν προστεθεί το γεγονός ότι ο καθένας μας τον μορφοποιεί καθημερινά φαίνεται να ακολουθεί μια δυναμική αλγοριθμική διεργασία. Είναι αξιοσημείωτο ότι κανείς δεν επεξεργάζεται συνειδητά τον χαρακτήρα του με μαθηματικό τρόπο, η μαθηματική διαδικασία υποβόσκει στον καθένα μας. Η διαδικασία αυτή ομοιάζει με τη διαδικασία που ακολουθεί ένας ζωγράφος καθώς εξελίσσει τον πίνακά του, όπου οι αναλογίες και η γεωμετρία καθορίζουν την καλαισθησία του τελικού αποτελέσματος, αλλά ο καλλιτέχνης συνήθως αγνοεί τη διεργασία καθαυτή.

Όταν πρωτοείδα κινηματογράφο,

2007-03-24T18:30:00.000+02:00

ήταν κάτι το τρομερό,

στα μάτια του είδα τη ψυχή μου.

Σαν σε όραμα οπίου

ονειρεύτηκα τη στάση του κουταλιού

γιατί ακόμα και ένας ηλίθιος ξέρει τι θα πει αγάπη.

31

2007-03-19T16:29:00.001+02:00

Πετάς ψηλά τσακιζόμενος πάνω σε τοίχους, γελάς με την κάθε αναπνοή σου, τρέχεις μακριά από τον χρόνο, ζυγίζεις τσακίζεις τις επιλογές σου, τραγουδάς για ένα τίποτα.

Και αφού λαχανιάσεις, σηκώνεις τα υγρά σου μάτια στον ουρανό και γελάς, γελάς γιατί ο θρήνος είναι γέλιο που σαν δε χωρά να βγει από το στόμα ξεχειλίζει από τα μάτια.

Αγαπάς την κάθε στιγμή σου λιώνοντας την, δεν αφήνεις αναμνήσεις, είναι αλυσίδες βαριές, τις εγκαταλείπεις και ας σκούζουν σαν νιογέννητα καλώντας σε να τα πάρεις μαζί σου.

Αρπάζεις αγάπη από τη σάρκα σου και την μοιράζεις, ωσότου αυτό που μείνει να 'ναι κομμάτια σου σπαρμένα δεξιά και αριστερά, έτοιμα φύτρα να ξεπετάξουν και να φωνάξουν 31.

Σημασία δεν έχει η πειθώ αλλά η πόλωση.

2007-03-17T13:02:00.000+02:00

Όταν πρωτάκουσα αυτήν την φράση ενοχλήθηκα ιδιαίτερα, το μήνυμα της για τον ανεγκέφαλο τρόπο εξέλιξης των κοινωνιών με δυσαρεστούσε. Αυτό που ουσιαστικά έλεγε είναι ότι η επιχειρηματολογία συμβάλει ελάχιστα για να κινηθούν οι πολίτες προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση, αυτό που καθορίζει την στάση τους είναι οι καταστάσεις υπό τις οποίες τίθενται οι άνθρωποι και οι οποίες τους αναγκάζουν εκ των πραγμάτων να λάβουν θέση. Δυστυχώς η ιστορία φαίνεται να προτιμά να κινείται ανεγκέφαλα.

Παράδειγμα ανεγκέφαλης κίνησης είναι τα τεκταινόμενα στον χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης λόγω ενός νομοσχεδίου μεταρρύθμισης το οποίο υπό άλλες συνθήκες απλά μόνο με ένα ειρωνικό μειδίαμα θα το προσπερνούσα . Ο χώρος της ανώτατης εκπαίδευσης έχει παραλύσει εδώ και 9 μήνες ουσιαστικά. Η μόνη δικαιολογημένη κατά εμέ περίοδος παράλυσης είναι μέχρι 31/1/07, εκτός αν θέλουμε να διαμαρτυρόμαστε με τον παρόντα τρόπο μέχρι τον καιρό της αναθεώρησης. Το προτεινόμενο και τελικά ψηφισθέν νομοσχέδιο από μόνο του είναι αστεία αιτία.

Αδυνατώ να καταλάβω πώς ένα νομοσχέδιο το οποίο έχει:

κάποια θετικά, όπως την κατάργηση των ποικίλων "εκλεκτόρων" στην ψήφιση των διοικούντων στα τριτοβάθμια ιδρύματα, την δυνατότητα επιλογής συγγράμματος και τον εμπλουτισμό των πανεπιστημιακών βιβλιοθηκών με ειδική κρατική χρηματοδότηση.
μερικά γελοία, όπως την εισαγωγή γραμματέα-manager για να βολευτούν κάποια "δικά τους" παιδιά και την άνευ λόγου αναγωγή των αιωνίων φοιτητών σε μείζων ζήτημα.
και κάποια απλά επικίνδυνα σημεία λόγω ασάφειας ή προχειρότητας, όπως το περί ασύλου, όπου ένας παράξενος ορισμός αφήνει να πλανάται κάπως αόριστα το τι θεωρείται χώρος ασύλου και τι όχι, ή το φοβερό "σοβιετικού προτύπου" τετραετές αναπτυξιακό πρόγραμμα των τριτοβάθμιων ιδρυμάτων, το οποίο θα βασίζεται σε ετήσιους κρατικούς προϋπολογισμούς και θα εξαρτάται από τις άγνωστες ψηφοθηρικές διαθέσεις των κυβερνήσεων για τον αριθμό των εισακτέων. Το τελευταίο απαράδεκτο πραγματοποιείται τη τελευταία δεκαετία τουλάχιστον χωρίς να λαμβάνουν οι κυβερνήσεις υπόψη τους ότι οι υποδομές των ιδρυμάτων αδυνατούν να δεχτούν τον όλο και αυξανόμενο αριθμό εισακτέων καθώς δεν υποστηρίζονται ανάλογα σε οικονομικό επίπεδο.

αλλά εν γένει είναι ένα τίποτα, καταφέρνει να γεννήσει τέτοιες αντιδράσεις. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι η πόλωση έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο που τα πράγματα έχουν αποκτήσει μια δυναμική πέραν της λογικής.

Το παράδοξο είναι ότι οι μεγάλες ρίξεις στην κοινωνική εξέλιξη προέρχονται ακριβώς από τέτοιες άνευ ουσίας αφορμές. Ίσως οι εξεγερθέντες του σήμερα να προκαλέσουν εντέλει μια θετική και χρήσιμη αλλαγή στον χώρο της τριτοβάθμιας, ίσως...

ellada 2007 (Email του Αναστασίου Δημήτριου)

2007-03-16T18:47:00.000+02:00

Κατ' αρχάς ζητώ συγγνώμη σε όσους θεωρήσουν αυτό το e-mail spam, εν τούτοις συνεχίζω να θεωρώ ότι το θέμα είναι αρκετά σημαντικό ώστε να λάβουν όλα τα μέλη του συλλόγου άμεση γνώση. Επίσης, ζητώ να με συγχωρήσετε που δεν ήμουν στη γενική συνέλευση για να πω αυτά που θα σας πω, αλλά δεν μπόρεσα τελικά να κατέβω στην Πάτρα στην ώρα μου. Θα λείπω και από την επόμενη Γ.Σ ., αφού θα είμαι εν αναμονή του δικαστηρίου.

Να σημειώσω ότι δεν ανήκω σε καμία παράταξη, και πιστεύω ότι οι φίλοι φοιτητές που ανήκουν σε οποιαδήποτε παράταξη θα διαβάσουν το κείμενο, παρά το γεγονός ότι εγώ δεν ανήκω κάπου.

Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος (αν και δεν νομίζω να τα καταφέρω) στην περιγραφή των γεγονότων, μιας και λίγο πολύ θα τα έχετε ακούσει (παραμορφωμένα) στις ειδήσεις. Επίσης, συγχωρήστε την απουσία λογοκρισίας στις άσεμνες λέξεις, αλλά θεωρώ ότι δεν υπάρχει λόγος να κρυβόμαστε πίσω απ' τα δάχτυλα μας και να προβάλλουμε μία πλασματική ηθικολαγνεία. Τα πράγματα αυτά συμβαίνουν και ακούγονται καθημερινά, και θεωρώ ότι αυτός που προσβάλλεται ακούγοντας ωμά αυτές τις λέξεις είναι ανειλικρινής πρώτα στον εαυτό του, και έπειτα στους συνανθρώπους του.

Είμαι ένας από τους 49 συλληφθέντες της 08/03/2007. Με προσήγαγαν μαζί με άλλα 48 παιδιά από το ίδιο σημείο (από τη νησίδα που υπάρχει στη γωνία Μ.Βρετανία και Βας. Σοφίας) στη ΓΑΔΑ, άνευ λόγου και αιτίας. Ήμουν από τους λίγους τυχερούς που δεν έφαγαν ξύλο και πραγματικά ακόμα απορώ πως την γλύτωσα. Δεν κατάφερα να ξεφύγω αφού, όπως θα έχετε δει στα βίντεο, μας κύκλωσαν περί τους 100 και παραπάνω αστυνομικοί και μας εξήγησαν με τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο πως νοιώθει μία κατσαρίδα όταν, αφού την έχεις ψεκάσει 10 φορές με AROXOL, συνεχίζεις επίμονα να την βαράς με μία παντόφλα. Τη στιγμή εκείνη είχα κάτσει κάτω σκυμμένος και περίμενα απλά να με δείρουν. Οι ατάκες των αστυνομικών συνοψίζονταν στο «Έτσι, έτσι, στα τέσσερα πρέπει να είστε». Πέρα από την ασφυξία λόγω των χημικών και της φυσούνας που έφαγα στο πρόσωπο, γύρω μου άκουγα πολύ δυνατά τις κραυγές των παιδιών που έβλεπα να χτυπάνε με μεγάλη μανία οι κ. αστυνομικοί. Πλέον κατάλαβα ακόμα πιο ζωντανά γιατί ο κόσμος τους λέει μπάτσους, και ελπίζω να έχετε καταλάβει και εσείς. Κάποια στιγμή κάποιος ΜΑΤατζής με έδωσε σε κάποιον άλλο να με πάει στην κλούβα. Τα «γαμώ τη μάνα σου ρε μουνί» από τους φίλους αστυνομικούς έδιναν και έπαιρναν, όπως άλλωστε ήταν αναμενόμενο. Μία κοπέλα που δεν μπορούσε να αναπνεύσει και ήταν έτοιμη να λιποθυμήσει είπε στους ΜΑΤατζήδες «θα λιποθυμήσω», και αυτοί της απάντησαν «Λιποθύμα τώρα να σε γαμήσουμε και από πάνω». Με έβαλαν στην κλούβα και περιέργως δεν μου πέρασαν χειροπέδες. Χειροπέδες έβαλαν στους μισούς από εμάς και στους περισσότερους τις έβγαλαν στην κλούβα. Σε μερικά παιδιά τις άφησαν, έτσι για τιμωρία. Μέσα στην κλούβα είχαμε ένα παιδί με ανοιγμένο κεφάλι, μία κοπέλα με σκισμένο φρύδι, ένα παιδί με σπασμένη μύτη, έναν άλλο με μισή μπλούζα και χέρι που σχεδόν δεν κούναγε (ρήξη μυών πίσω απ' τον καρπό), ένα κάρο παιδιά με μελανιές και καρούμπαλα και άλλους που πιθανότατα ξεχνάω. Ζητάγαμε επίμονα γιατρό και φωνάζαμε συνέχεια (αφού ξέραμε ότι δεν είχαμε κάνει τίποτα απολύτως) και ρωτάγαμε γιατί μας είχαν μαζέψει. Προφανώς δεν υπήρχε απάντηση, και προφανώς ούτε γιατρός. Μάλιστα ένας «άνδρας των ΜΑΤ» φόρεσε και την αντιασφυξιογόνο του(!!!) μέσα στην κλούβα, προφανώς για να μας φοβίσει. Κάποια στιγμή (κατά τις 7 το απόγευμα) φτάσαμε στη ΓΑΔΑ όπου ακόμα δεν ξέραμε γιατί μας πάνε. Μας ανέβασαν στον 11ο όροφο, τα κινητά απαγορεύονταν, αλλά εμείς τα βγάζαμε στη ζούλα μέσα στο γενικότερο χάος που επικρατούσε. Στον 11ο μας πέταξαν σ' ένα διάδρομο και άρχισε η διαδικασία του πολέμου των νεύρων.
(Ατάκα ασφαλΉτη όταν μας πήγαν στο διάδρομο: «Ρε τι μαλάκες είμαστε, τι μαλακίες κάνουμε, τι είναι αυτά που φέραμε εδώ?». Την ψιθύρισε ένα ασφαλήτης σε έναν άλλο, και ήμουν αρκετά κοντά να το ακούσω).
Ήμασταν χάμω μες τη βρώμα και τις γόπες, σε ένα διάδρομο 2.50 επί 12 μέτρα (περίπου), 49 άτομα, μεταξύ των οποίων 20 περίπου κοπέλες, ο ένας πάνω στον άλλο, με ασφαλήτες να περνάνε συνέχεια από πάνω μας για να μας σπάσουν τανεύρα. Κουνιόμουν, και έβηχα από τα χημικά που έβγαζαν τα ρούχα τα δικά μου και των άλλων. Μας έκαναν σωματικό έλεγχο (γυμνό για όσους δεν γνωρίζουν), χωρίς ακόμα να μας λένε γιατί μας έχουν προσάγει, και χωρίς γιατρό για τα χτυπημένα παιδιά. Οι προκλητικές ατάκες έδιναν κ έπαιρναν. Επαφή με δικηγόρο δεν υπήρχε, και δεν υπήρξε για 19 ώρες !!!! Μας πήραν δακτυλικά αποτυπώματα, πράγμα που είναι παράνομο χωρίς κατηγορίες και αφού ήδη μας είχαν κάνει εξακρίβωση. Απλά μας τρομοκρατούσαν. Κατά τη διάρκεια της νύχτας μας έφεραν την εντολή σύλληψης να υπογράψουμε, όπου λέει είχαμε συλληφθεί για διατάραξη κοινής ειρήνης και «εγκληματική οργάνωση» (έτσι έλεγε το χαρτί). Προφανώς και δεν υπέγραψε κανείς, και ζητούσαμε πολύ έντονα δικηγόρο. Αρχικά είχαμε πάει μόνο για απλή προσαγωγή, και η εντολή σύλληψης εμφανίστηκε ως δια μαγείας μετά τις 1 το βράδυ (αφού είχαμε ήδη 5 ώρες χωρίς δικηγόρο και γιατρό στη ΓΑΔΑ). Κάποια στιγμή ήρθε και έναν υποτιθέμενος εισαγγελέας και μας έβαλε να συντάξουμε απολογία ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟ, πράγμα παράνομο και ανήκουστο. Οι κατηγορία, για 45 (οι 4 νομίζω είχαν ελάχιστα διαφορετική) άτομα?

«Ο κατηγορούμενος συμμετείχε σε κομμάτι της πορείας που αποκόπηκε από τον κύριο
όγκο της και επιτέθηκε στους άνδρες της αστυνομίας με πέτρες, μάρμαρα και ξύλα. Κατά την σύλληψη του άφησε στο έδαφος 1 ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΜΑΣΚΑ, 2 ΑΝΤΙΑΣΦΥΞΙΟΓΟΝΕΣ ΜΑΣΚΕΣ, 1 ΒΑΡΙΟΠΟΥΛΑ, 1 ΣΦΕΝΤΟΝΑ, 1 ΠΑΛΟΥΚΙ, ΠΕΤΡΕΣ ΚΑΙ ΜΑΡΜΑΡΑ».

Του τέστην, αφήσαμε κάτω 90 αντιασφυξιογόνες, 45 βαριοπούλες , 45 σφεντόνες, και υπολογίζω περί τις 150-200 πέτρες. Δεν ξέρω αν γελάτε, αλλά μ' αυτές τις αδιανόητες κατηγορίες είναι πιθανή η καταδίκη. Οι περισσότεροι δεν υπέγραψαν, εγώ δήλωσα αθώος και ότι αρνούμαι τις αστείες αυτές κατηγορίες και ότι θα μιλήσω μόνο παρουσία δικηγόρου, και υπέγραψα. Τους τραυματίες τους πήγαν στις 4 το πρωί στον Ερυθρό σταυρό (9 ώρες αργότερα). Σε μερικά παιδιά δεν μπόρεσαν να κάνουν ράμματα που χρειαζόταν, γιατί οι πληγές είχαν κλείσει. Φαί δεν είχαμε. Αγοράσαμε με ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΕΞΟΔΑ champion κρουασάν από το κυλικείο, στις 2 το βράδυ. Μαζέψαμε όλοι μαζί τα λεφτά και πήγαν 2 παιδιά από εμάς συνοδεία 6 αστυνομικών (έπιασαν την Αλ κάιντα οι μαλάκες) να τα φέρουν. 35 παιδιά ήταν από Θες/νίκη, όπως φαντάζεστε κανείς δεν έχει φάει κάτι ιδιαίτερο μες τη μέρα. Αντιστοιχούσαν για 19 ώρες, 2,5 κρουασάν στον καθένα και 1/15 του πακέτου των τσακίρης τσίπς. Νερό απ' τον ψύκτη και απουσία χαρτιού υγείας. Κοιμηθήκαμε στον διάδρομο αυτό που είχε και γραφεία, ακουμπώντας με τον απέναντι μας τα γόνατά μας που ήταν λυγισμένα για να χωρέσουμε. Συνέχεια πέρναγαν οι ασφαλήτες από πάνω μας για να μας ξυπνάνε, και κάθε λίγο και λιγάκι προέκυπτε και μία άλλη γραφειοκρατική βλακεία για να μην κοιμόμαστε. Την επομένη το πρωί μας φωτογράφησαν, και περιμέναμε από τις 9 που υποτίθεται θα μας πήγαιναν στην Ευελπίδων μέχρι τις 7 το απόγευμα που μας πήγαν τελικά. Βλέπετε, η γραφειοκρατία ζει και βασιλεύει, και μία χαρά εξυπηρετεί τους σκοπούς της. Στις 2 περίπου επιτέλους είδαμε τους δικηγόρους, και μας έφεραν μερικά κρουασάν παραπάνω και φρυγανιές, και τσιγάρα στα παιδιά (κακή επιλογή γιατί ο χώρος έγινε απίστευτα αποπνικτικός). Κατά τις 16:30 μας έφεραν και φασολάδα, ευγενική χορηγία της ΕΛ.ΑΣ. (νομίζω). Συνέχεια μας τρομοκρατούσαν λέγοντας μας ότι θα μείνουμε και άλλη μέρα μέσα τελικά, γιατί η γραφειοκρατία είχε καθυστερήσει τις διαδικασίες κ δεν θα προλαβαίναμε το αυτόφωρο. Περάσαμε ευτυχώς μετά από χίλια βάσανα από τον εισαγγελέα (πράγμα που σήμαινε ότι θα περνάγαμε αυτόφωρο), ο οποίος πρωτοφανώς ήρθε στη ΓΑΔΑ παρόλο που ο νόμος λέει ότι δεν μετακινείται από την έδρα του και ότι οι κατηγορούμενοι πάνε σ' αυτόν. Να χιλιοευχαριστήσω εδώ όλα τα παιδιά που εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους έξω από τη ΓΑΔΑ. Τους ακούγαμε έξω από το παράθυρο του εισαγγελέα που ήταν στον 6ο όροφο να φωνάζουν και ήταν απίστευτη η ψυχολογική βοήθεια (στο διάδρομο που μέναμε δεν είχαμε παράθυρα). Η αλληλεγγύη βοηθά πραγματικά πολύ και είναι ανεξάρτητη κομματικών φραγμών. Μας έδεσαν λοιπόν με χειροπέδες μεταξύ μας και μας μετέφεραν συνοδεία 25 ασφαλητών και δεν ξέρω και γω πόσων ένστολων στα δικαστήρια με κλούβες. Οι κλούβες είχαν κελιά των τεσσάρων που κανονικά δεν χωράγανε ούτε 2 άτομα, και έκλειναν ερμητικά με σιδερένιους τοίχους που είχαν μόνο μικρές τρυπούλες για να παίρνεις αέρα. Δεν ξέρω καν πόσοι αστυνομικοί και ζητάδες και περιπολικά μας ακολουθούσαν και άνοιγαν τον δρόμο, αλλά ακούγονταν πολλοί (είπαμε, έπιασαν την Αλ Κάιντα οι μαλάκες). Στο δικαστήριο και έπειτα από 24 ώρες κράτησης και αϋπνίας πρακτικά, μπορέσαμε να δούμε για μία στιγμή και από μακριά τους γονείς μας. Μερικοί κατάφεραν και μπήκαν και στο δικαστήριο για λίγο, άλλους δεν τους αφήσανε καν. Και άρχισε το θέατρο του παραλόγου. Αφού μας κάθισαν αλφαβητικά και ο καθένας ανακοίνωσε τη σχολή του, οι 30 περίπου δικηγόροι που ήταν μέσα στην αίθουσα ζήτησαν την τριήμερη αναβολή που δικαιούται οποιοσδήποτε συλληφθέντας για να ετοιμάσει την απολογία του. Η μόνη περίπτωση να μην σε αφήσουν να φύγεις ελεύθερος από κει για το τριήμερο είναι ή να μην έχεις καθαρό ποινικό μητρώο, ή να μην έχεις γνωστή κατοικία, ή η κατηγορία σου να είναι πολύ βαριά, ή γενικά να συντρέχει κάποιος λόγος που να σε καθιστά ύποπτο φυγής. Διακόπτουν λοιπόν αι «αδιάβλητοι» δικασταί για 5 (και καλά) λεπτά, και επιστρέφουν μετά από 50!!!!!!!!!

Λέει λοιπόν ο εισαγγελέας, με σίγουρη, τρεμάμενη φωνή:

«Σέβομαι την ιδιότητα του φοιτητή, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αν τους αφήσουμε ελεύθερους το τριήμερο δεν θα επαναλάβουν τις πράξεις που έκαναν, και άρα εισηγούμαι την τριήμερη κράτησή τους»

Ο γελοίος λοιπόν αυτός άνθρωπος δεν δίστασε και δεν ντράπηκε να μας καταδικάσει σε τελείως άκυρη χρονική στιγμή, τη στιγμή που έπρεπε να εξετάσει αν ήμασταν γνωστοί εγκληματίες και ύποπτοι φυγής. Δεν μπορώ καν να μετρήσω (γιατί δεν ξέρω ακριβώς) πόσους δικονομικούς νόμους παρέβη εκείνο το δικαστήριο. Σαφής στόχος αυτής της εισήγησης ήταν η προληπτική και παραδειγματική τιμωρία μας επειδή συμμετείχαμε στην πορεία. Στα 50 λεπτά που μεσολάβησαν, φαντάζομαι (και όλοι οι δικηγόροι το ίδιο φαντάστηκαν) ότι αυτός ο παπάρας (και συγχωρήστε το μένος παρακαλώ) πήρε και δέχτηκε τηλέφωνα από πολύ ψηλά. Οι δικηγόροι έπεσαν απ' τα σύννεφα και άρχισαν να τραβάνε τα μαλλιά τους, και μέσα από μία αστεία και υποτιμητική για την υποτιθέμενη «δημοκρατία» μας διαδικασία, που κράτησε δυόμιση ώρες, έπεισαν το τριμελές πλημμελειοδικείο ναι πλειοψηφήσει (!!!!!!!!! και όχι ομόφωνα) να διατάξει την άρση της κράτησης μας. Η αξιότιμη πρόεδρος, θεωρούσε ότι έπρεπε να φύγουν μόνο οι τραυματίες, πρόταση χωρίς καμία δικονομική λογική. Τελικά κρατήθηκε ένα παιδί, ο Κώστας, που δεν ήταν φοιτητής και άρα ανήκε σε πιο ευαίσθητη κοινωνική μερίδα, και δεν είχε αυτή τη «νεφελώδη» ασυλία της ιδιότητας του φοιτητή που χαρακτήριζε τους υπόλοιπους. Γι' αυτό και παρόλο που τον έπιασαν μαζί με μας του φόρτωσαν και απόπειρα σωματικής βλάβης σε συγκεκριμένο αστυνομικό. Τα παιδία που φορτώθηκαν με τα κακουργήματα εξετάζονταν ξεχωριστά, και έμειναν προφανώς μέσα σε συνθήκες χειρότερες απ' τις δικές μας. Τη Δευτέρα το πρωί πήγαμε στο δικαστήριο πάλι. Τη δικογραφία την έλαβαν οι δικηγόροι στις 11:30 και εμείς δικαζόμασταν στις 12. Πήγαμε να μπούμε στην αίθουσα οι πρώτοι κατηγορούμενοι κατά τις 4 αν θυμάμαι σωστά. Μέσα λοιπόν στην αίθουσα ήταν οι δικηγόροι, 30 περίπου ασφαλήτες, και περίπου 15-20 ένστολοι αστυνομικοί. Έξω από την αίθουσα υπήρχαν παρατεταγμένα ΜΑΤ. Οι γονείς διαμαρτυρήθηκαν πολύ έντονα, αφού οι μπάτσοι και οι δικαστές δεν τους άφησαν να μπουν με τη δικαιολογία ότι «δεν χώραγαν στην αίθουσα»!!! Πώς να χωρέσουν, με 50 αστυνομικούς και 49 κατηγορούμενους?????? Είπαμε, έπιασαν την Αλ Κάιντα, οι μαλάκες. Ξεκίνησε η δίκη με τους γονείς απ' έξω, οι δικηγόροι σύσσωμοι ζήτησαν αναβολή εντός του 15μέρου λόγω του ότι έλαβαν πολύ αργά τη δικογραφία. Και λίγο πριν κάνει την εισήγηση η εισαγγελέας , ακούμε από τον διάδρομο φωνές και φασαρία. Μπαίνει ένας μέσα στο δικαστήριο και φωνάζει «Ένα γιατρό, ένα γιατρό, έπεσαν δακρυγόνα έξω από το δικαστήριο». Φοβερή αναμπουμπούλα, αφού τα χημικά άρχισαν να πιάνουν και εμάς που ήμασταν μέσα στην αίθουσα. Ένας πατέρας προσπάθησε να μπει μέσα και έφαγε κάτι ψιλές με τα γκλομπ, ενώ ένας αλήτης ΜΑΤατζής τον ψέκασε εξ' επαφής στο πρόσωπο. Σημειώνω εδώ ότι αυτό μπορεί να αποβεί μοιραίο και απαγορεύεται ρητά ακόμα και από την αστική δικαιοσύνη. Ο άνθρωπος λιποθύμησε και έγινε μπλε, έτρεξαν κάποιοι να τον βοηθήσουν, κάποιες άλλες μανάδες έπεσαν στα σκαλιά της εισόδου του δικαστηρίου, γενικά φοβερή αναταραχή. Δεν ξέρω άλλες λεπτομέρειες του τι έγινε έξω αφού ήμουν μέσα, αλλά ξέρω ότι η εισαγγελέας έτρεμε και αυτή λέγοντας ότι προτείνει να πάρουμε την αναβολή. Επίσης ξέρω ότι οι ένστολοι που ήταν μέσα αναρωτιόντουσαν δυνατά, πώς είναι δυνατόν να έχουν τόσο μαλάκες συναδέλφους. Να σημειώσω εδώ ότι υπάρχει συγκεκριμένος νόμος που απαγορεύει τη χρήση των χημικών μέσα στα δικαστήρια συγκεκριμένα. Στο Ελλαδιστάν όμως, κάτι τρέχει στα γύφτικα. Με τα πολλά φύγαμε, και μετά από λίγες ακόμα μικροαναταραχές.

Θα περάσει η τρομοκρατία? Πρέπει όλοι μας να αναρωτηθούμε, και να μην απαντήσουμε επιπόλαια όχι. Γιατί αν δεν θέλουμε να περάσει, απαιτούνται πολλά περισσότερα από αυτά που κάνουμε, και το τελευταίο που πρέπει να μας απασχολεί είναι η κοντόφθαλμη τρομολαγνεία που χαρακτηρίζει την πραγματικά χαμένη (και όχι αναβεβλημένη) εξεταστική. Το πρόβλημα μάλλον είναι αρκετά πιο ευρύ, και ελπίζω να μπορέσουν να το δουν αρκετοί άνθρωποι. Ας αναρωτηθούμε λίγο για το πανεπιστήμιο που υπερασπίζουμε και για την κοινωνία που ζούμε γενικότερα, τώρα που έχουμε την πολυτέλεια να το κάνουμε. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι οποιοσδήποτε από εσάς στην θέση μου. Ας αναρωτηθούμε λίγο για την «δημοκρατία» μας. Πιστεύω πως ο καθένας πρέπει να αναλάβει δράση ανάλογα με το πώς
εκείνος θεωρεί σωστό, και όχι μόνο στα πλαίσια μίας παράταξης. Σας παρακαλώ να είστε δυναμικοί την Πέμπτη, αλλά και κάθε μέρα. Εγώ λόγω της κρατικής τρομοκρατίας δεν μπορώ να έρθω στην πορεία, για να μην επιβαρύνω την θέση μου, και με μία έννοια, η κυβέρνηση πέτυχε αυτό που ήθελε. Και μην ξεχνάτε ότι ακόμα 11 φοιτητές και ένας εργαζόμενος βαρύνονται με χειρότερες κατηγορίες απ' τις δικές μου, και μόνο από τύχη δεν μου φόρτωσαν και εμένα τις ίδιες. Οι 12 αυτοί άνθρωποι χρειάζονται την συμπαράσταση όλων μας.

Οι δικηγόροι άρχισαν να λένε ότι τέτοια φαινόμενα έχουν να δουν από τη χούντα.
Σας καλώ να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα από τα παραπάνω, και ελπίζω να μην ήμουν κουραστικός.

Α. Δ., Μηχ. Η/Υ κ' Πληρ.
Πολυτεχνείο Πατρών

Αμεσότητα

2007-03-13T11:46:00.000+02:00

Βλέμμα ευθύ, βαθιά ως τα έγκατα της ψυχής
Άγγιγμα αυθόρμητο, τρυφερό
Ειλικρίνεια, παραδοχή, κατανόηση
Σχέσεις ανοιχτές, συναισθηματικές, αληθινές, χωρίς εγωισμό, με αμεσότητα, ευγένεια, με προδιάθεση για αγάπη.

Δεν αρκεί να το θέλω μόνο εγώ, πρέπει να είσαι ανοιχτός κι εσύ, εκούσια ή ακούσια.
Να μιλήσουμε σαν φίλοι κι ας γνωριζόμαστε λίγο. Θέλει ρίσκο, θέλει εμπιστοσύνη βήμα βήμα, θέλει χρόνο, θέλει καλή διάθεση.

Με γοητεύουν οι ανθρώπινες σχέσεις, με συγκινούν βαθιά, μου προσφέρουν απλόχερα χαρά και ικανοποίηση. Προχτές μου χάρισαν ένα καταφύγιο και είναι τόσο ασφαλές να ξέρω πως υπάρχει.

Σαββατόβραδο στο Σύνταγμα.

2007-03-06T11:51:00.000+02:00

Στο Σύνταγμα, στην εκβολή της Ερμού, 2 η ώρα μετά τα μεσάνυχτα περιμένω το 790. Τελευταία λόγω εργασίας με εξυπηρετεί πάρα πολύ αυτή η γραμμή. Δεν έχω φτάσει με κακή διάθεση, βασικά στην κοσμάρα μου είμαι βυθισμένος, αλλά αυτή η κοσμοσυρροή γύρω μου με απαγκιστρώνει. Ένας 16χρονος με ακμή και μαλλί Bon Jovi στα 80' με ρωτά για το λεωφορείο. Οι απαντήσεις μου λες και βγαίνουν από αυτόματο τηλεφωνητή. Μου την σπάει ο μικρός γιατί με αναγκάζει να επικοινωνήσω με τον έξω κόσμο.

Η κίτρινη φυλή κάνει πάρτι. Ταξί άτακτα σταθμευμένα φορτώνουν συνέχεια κόσμο και φεύγουν σαν αρπακτικά που ξεκόβουν ένα κομμάτι από το θήραμα και την κάνουν γρήγορα για να μην την μοιραστούν με τα άλλα. Αλλά εδώ το θήραμα είναι πρόθυμο, φλερτάρει με το αρπακτικό, του χώνεται κάτω από τα δόντια και το παρακαλεί.

Ο κόσμος ποικίλει από νεο-punk με εξαιρετικά χαμηλοκάβαλα παντελόνια που κρέμονται από ζώνες με καρφιά, μέχρι ώριμες μεσοαστές με ταγέρ. Το γεμάτο απορία ψιθύρισμα: "Όλοι αυτοί ταξί περιμένουν;"ενός ταγέρ, στο κουστούμι σύντροφό της, το αναγνωρίζω ακόμα και αν συνήθως δεν μπορώ να διαβάσω χείλη. Όλοι μοιάζουν απόκοσμοι, υπερβολικά στολισμένοι, σαν μια κοινωνία σε παρακμή, κάτι σαν Λουδοβίκεια αυλή.

Ο μισανθρωπισμός με κυριεύει, με άνεση θα πήγαινα να σπάσω τα φώτα της cabriolet BMW, που σταθμεύει στη στάση του λεωφορείου παράνομα μαζί με τα ταξί, και με τυφλώνει με τα εξωφρενικά δυνατά alarm της. Ίσως και τα μούτρα του μπούλη οδηγού της, που γαμάει τον αμφιβληστροειδή μου για να πάρει εγκαίρως την κυριακάτικη φυλλάδα του. Αλλά είμαι μαλθακός και βρίσκω άμεσα δικαιολογίες για τη cabriolet και τον ιδιοκτήτη της. Σκέφτομαι ότι ίσως δεν ξέρει για τα alarm του και ότι κάποτε έπαιρνα και εγώ την κυριακάτικη φυλλάδα μου Σάββατο βράδυ. Ευτυχώς η αποκάλυψη: "Πάγωσε η μέση μου!" από μια κοπελίτσα με τον αφαλό έξω, με κάνει να μειδιώ. Ναι, τελικά κρυώνουν και ας το αρνούνται αν τύχει να τις ρωτήσεις για το πόσο λογικό είναι να αφήνεις την περιφέρεια σου εκτεθειμένη τον χειμώνα.

"Αλλοπρόσαλλο είδος είμαστε οι άνθρωποι και φαιδρό." σκέφτομαι καθώς βλέπω το μεσοαστικό ζευγάρι να προωθεί τον εαυτό του σε μια διεκδίκηση ταξί.

'Ολα κάτω από τον ίδιο ουρανό.

2007-03-05T16:21:00.000+02:00

Η πρώτη μου γνωριμία με το έργο του Zhang Yimou ήταν ο "Ήρωας", μια συγκλονιστική επέλαση χρωμάτων. Το σενάριο μου έδινε την εντύπωση ότι εξυπηρετούσε μόνο την ροή των εικόνων. Θα έπρεπε να δω το έργο δεύτερη φορά για να καταλάβω την υποβόσκουσα προπαγάνδα, έναν ύμνο στον συγκεντρωτισμό. Κυρίαρχο στοιχείο το νερό.

Ακολούθησαν τα "Ιπτάμενα στιλέτα", η σκηνή της παγόδας μου κρεμάει ακόμα και σήμερα την κάτω γνάθο. Ο Yimou θυσιάζει το σενάριο στην εικόνα ακόμα πιο επιδεικτικά, με αποτέλεσμα η τελική σκηνή να βγάζει ακόμα και γέλιο με το splatter μελοδραματισμό της. Ο Yimou συνεχίζει το γύρισμα κατά τη διάρκεια μιας χιονόπτωσης για να φανεί η αντίθεση του κόκκινου πάνω στο λευκό του χιονιού. Όλα για την παλέτα. Όλα για το σύνολο. Το άτομο οφείλει να υπακούει τα προστάγματα της κοινωνίας στην οποία ανήκει, απόκλιση από τα προστάγματα αντιστοιχεί σε ύβρη. Κυρίαρχο στοιχείο η γη.

"Η κατάρα του χρυσού λουλουδιού" σπάει την υποταγή του σεναρίου στην εποποιία της εικόνας. Ο καμβάς αναζητεί την ισορροπία του μεταξύ των ψυχρών αποχρώσεων του φαιού και των εκρηκτικών θερμών χρωμάτων. Η πλοκή θυμίζει αρχαία τραγωδία, ο άξονας περιστροφής της η πλήρης υποταγή στη θέληση της εξουσίας. Η εξουσία μένει ψυχρή και ατάραχη, αν κάτι εκτρέψει την ηρεμία από το πρόσωπό της αυτό σημαίνει θάνατο. Οι πρωταγωνιστές ποθούν την εξουσία πολλές φορές για να απαλλαγούν από αυτήν, όποιος δεν την ποθεί την φοβάται και την φοβάται τόσο που εντέλει την λατρεύει. Κυρίαρχο στοιχείο η φωτιά.

Όλα κάτω από τον ίδια παλέτα.

Άμεση ικανοποίηση(;)

2007-03-02T12:24:00.000+02:00

Εδώ και λίγα χρόνια σκεφτόμαι ότι η διάρκεια της πληροφορίας που καταναλώνουμε - διότι περί κατανάλωσης πρόκειται ως επί το πλείστον - μετατοπίζεται όλο και περισσότερο προς τις χαμηλότερες διαθέσιμες τιμές. Όταν ο κόσμος μιλάει για μουσική πλέον αναφέρεται σε τραγούδια (σπάνια πάνω από 3-4 λεπτά) ενώ παλιότερα μίλαγε για δίσκους. Και δε μιλάω για τους μουσικοκριτικούς ή τους μουσικόφιλους αλλά τους υπόλοιπους για τους οποίους η μουσική είναι απλά ένα ενδιαφέρον ή κάτι που παίζει στο background. Όταν ο κόσμος αναφέρεται τώρα σε κείμενα πχ σε περιοδικά ή εφημερίδες αυτά έρχονται σε δόσεις της 5λεπτης ανάγνωσης μάξιμουμ - βλ. π.χ. τα free press και τα νεοσχεδιασθέντα περιοδικά. Ο παραδοσιακότερος Τύπος ψάχνει να βρει τη θέση του ακριβώς μέσα σε αυτό το θέμα. Ακόμα και το WIRED είχε cover story στο προηγούμενο τεύχος ένα θέμα που ενώ ήταν πολυσέλιδο αποτελείτο από πολλά μικρά κειμενά-παραγράφους για άσχετα μεταξύ τους πράγματα (τα οποία φυσικά συνδέονταν με έναν κοινό άξονα - ευτυχώς).

Στο επόμενο τεύχος του WIRED το cover story είναι για ακριβώς αυτό εδώ το post: Ότι στην πραγματικότητα δεν μετατοπίζεται η προσοχή στις μικρότερες διάρκειες. Αντίθετα, πλέον υπάρχουν 'πακέτα' (πληροφορίας) για κάθε γούστο, τρόπο ζωής και ελεύθερο χρόνο. Από αυτόν που ενδιαφέρεται να πάρει από την αρχή το LOST μέχρι αυτόν που θέλει να βλέπει μόνο βιντεάκια ενός λεπτού στο YouTube.

Snack culture is an illusion. We have more of everything now, both shorter and longer: one-minute movies and 12-hour epics; instant-gratification Web games and Sid Meiers Civilization IV. Freed from the time restrictions of traditional media, we're developing a more nuanced awareness of the right length for different kinds of cultural experiences. [...] Yes, it sometimes seems as if we're living off a cultural diet of blog posts and instant messages - until we find ourselves losing an entire weekend watching season three of The Wire. The truth is, we have more snacks now only because the menu itself has gotten longer. src

Μετοσκαρική αναλαμπή

2007-02-28T11:53:00.000+02:00

Απο εδώ (δλδ από εδώ) ήρθε η πρώτη είδηση/ανάλυση που διάβασα σήμερα. Δεν είναι για να ασχοληθεί κανείς με αυτά τα links (ποιο θα ήταν το νόημα αυτού εδώ του post τότε;) αλλά το βασικό μήνυμα τους είναι ότι πλέον ο κινηματογράφος έχει σαφώς χάσει την αρχική του αίγλη και δυνατότητα να πιάνει τον παλμό της εποχής πράγματα που περιστρέφονταν γύρω από την ιστορία που είχε να πει η ταινία, τους χαρακτήρες της, τη σκηνοθεσία, τις τεχνικές κλπ. Τώρα ο κύριος σκοπός και λόγος ύπαρξης του κινηματογράφου (και της τηλεόρασης σε ένα βαθμό) είναι να δημιουργεί αστέρες και αυτών την πραγματική ζωή να παρακολουθεί ο κόσμος έξω από τα σελιλόιντ. Αντί δηλαδή ο κόσμος να μιλάει για τον χαρακτήρα στο πλαίσιο της ταινίας ή πχ το τι σημαίνουν αυτά που είδε, η ίδια η ζωή του πρωταγωνιστή γίνεται το θέαμα και το αντικείμενο συζήτησης.

In this culture, the intrinsic value of a movie, or of most conventional entertainments, has diminished. Their job now is essentially to provide stars for People, Us, “Entertainment Tonight” and the supermarket tabloids, which exhibit the new “movies” — the stars’ life sagas… src